പാഷാണം

കേരള എയര്‍വേസ്

2009-09-04T15:51:00.005+12:00

ഒന്നൊന്നര വര്‍ഷം എങ്കിലുമായി സനോജ് കേരളാ എയര്‍‌വേസിന്റെ ഇമെയില്‍ ഫോര്‍വര്‍ഡ് അയച്ചുതന്നിത്. അവനേതോ നോര്‍‌ത്തിന്ത്യന്‍ ഫ്രണ്ട് അയച്ചുകൊടുത്തതാണത്രെ. കുറേ പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങള്‍ കണ്ടപോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി. അതിനുപിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ച കറുത്തതോ വെളുത്തതോ ആയ കരങ്ങള്‍ക്ക് കൂപ്പുകൈ. അത്രയ്ക്കു കേമമായിട്ടൂണ്ട്.

മണിസാറ്, ജ്യോതിജോണ്‍ സാറ്, മിനിമിസ്സ് തുടങ്ങിയവരൊക്കെ കേരളാ എയര്‍‌വേസിലിരുന്ന് വിഭവസ‌മൃദ്ധമായ സദ്യയുണ്ണുന്നതുകണ്ടപ്പോള്‍ ഈ ചിത്രങ്ങളുടെ ഉപജ്ഞാതാവ് പരിചയമുള്ള ആരെങ്കിമായിരിയ്ക്കും എന്നു വിചാരിയ്ക്കാതിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടൂ തന്നെയാണ് അതിന്റെ വേരുകള്‍ തപ്പിപ്പോകാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിയത്. ചെന്നെത്തിയത് മലയാളംഫണ്‍.കോം എന്ന സൈറ്റിലാണ്.

അവരുടെ ഡിസ്കൈമര്‍ ഇവിടെയും ചേര്‍ക്കുന്നു.
“All pictures, cartoons and contents in www.malayalamfun.com are shared only for fun. They are not intented to hurt any community or person. If you feel that there is some offensive content in this website, please feel free to contact us regarding that.

All the pictures on this web-site (www.malayalamfun.com) are assumed to be taken from public domain. The copyright (if any) of these pictures/cartoons belongs to their original publisher / photographer / copyright holder as the case may be.

If anybody has reservations / objection on the use of these images or find any copy-righted material on this site, then please email us (malayalamfun@gmail.com) giving detail of copy right etc. In case, the objections is found to be appropriate, the offensive material / pictures / cartoons will be removed from this site immediately“.

ഈ പോസ്റ്റിനെക്കുറിച്ചോ പോസ്റ്റിലുപയോഗിച്ചീരിയ്ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചോ പരാതി ഉണ്ടെങ്കില്‍ njjoju@gmail.com എന്ന ഇമെയില്‍ ഐഡിയില്‍ ബന്ധപ്പെടുക.

കരുമക്കാട്ടെ കറുത്തരാത്രി

2009-08-10T17:30:00.001+12:00

"രാത്രി രണ്ടു മണിയ്ക്ക് ഒരാള്‍ മൂന്നാം നിലയുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ അതും കയറിവരാന്‍ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലാത്ത ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് കതകില്‍ മുട്ടിയാല്‍ അകത്തുള്ളയാളുടെ വികാരം എന്തായിരിയ്ക്കും? അയാളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിങ്ങളാണെങ്കില്‍ എന്തു ചെയ്യും?"

കരുമക്കാട്ടെ കറുത്തരാത്രി പാഷാണത്തിലെ പുതിയ പോസ്റ്റ്

കരുമക്കാട്ടെ കറുത്തരാത്രി

2009-08-06T10:05:00.000+12:00

സൌത്തില്‍ ട്രെയിനിറങ്ങിയപ്പോഴേയ്ക്കും പാതിരായോടടുത്തിരുന്നു. വഴികള്‍ വല്ലപ്പോഴും റോന്തുചുറ്റുന്ന പോലീസ് വാഹമൊഴിച്ചാല്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ശൂന്യം.ഈ പാതിരായ്ക്ക് എങ്ങനെ ഹോസ്റ്റലിലെത്തൂം. ബസ്സില്ല, ഓട്ടോയില്ല. ലിഫ്റ്റു ചോദിയ്ക്കാനാണെങ്കില്‍ ഒരു തെണ്ടിയെയും ഒട്ടു കാണുന്നുമില്ല.

അങ്ങനെയാണ് എന്നാല്‍ പിന്നെ നടക്കാം എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ മോഹിത്ത് എത്തിപ്പെട്ടത്.

കറുത്ത ഷൂസ്, കറുത്ത പാന്റ്, കറുത്തതല്ലെങ്കിലും ഡാര്‍ക്ക് കളര്‍ ടീഷര്‍ട്ട്. പിന്നില്‍ അസാമാന്യം വലുപ്പമുള്ള ഒരു ബാഗ്. പോരാത്തതിനു രാത്രിയും. ഒരു ദിവസമൊക്കെ പനിപിടിച്ചുകിട്ടക്കുവാന്‍ സ്വതവേ ഇരുണ്ട ഈ രൂപത്തെ തനിയെ ഒന്നു കണ്ടാല്‍ മതി.

എന്‍.ജി.ഓ ക്വാട്ടേര്‍സില്‍ എത്തിയപ്പോഴേയ്ക്കും ഒന്നരയായിരുന്നു. ഒരു പോലീസ് ജീപ്പു വന്നു നിറുത്തി.
“എങ്ങോട്ടൂ പോവാടാ?”
“ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്കാണു സാര്‍”
“എന്താടാ ഈ രാത്രിയില്‌?”
“അതു പിന്നെ സാര്‍...ട്രൈയിന്‍ ലേറ്റായിരുന്നു. സൌത്തില്‍ നിന്നും വണ്ടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല.”
“എന്താടാ നിന്റെ പേര്?”
“മോഹിത്ത്”
“ശരി പൊയ്ക്കോ”

എന്‍.ജി.ഓ ക്വാട്ടേര്‍സില്‍ നിന്നും കരുമക്കാട്ടേയ്ക്ക്...ഒരു അഞ്ചു പത്തു മിനിട്ടിന്റെ നടത്തം.

വീണ്ടും പോലീസ് വണ്ടി ഓവര്‍ട്ടേക്ക് ചെയ്തു നിറുത്തി.
“കേറിയ്ക്കോ”
ദൈവമേ കേരളാപ്പോലീസ്...കേറിക്കോളാന്‍...കൊല്ലാനാണോ വളര്‍ത്താനാണോ...ആര്‍ക്കറിയാം...തെളിയാത്ത കേസുകള്‍ വല്ലതും ഉണ്ടോ ആവോ?

“എന്റെ പറശ്ശിനിക്കടവു മുത്തപ്പാ....”

മോഹിത്തിനെ അവര്‍ കോളേജിനു മുന്നില്‍ കൊണ്ടു വിട്ടു.

ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗ്രീല്ല് അടച്ചു താഴിട്ടു പൂട്ടിയിട്ടൂണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു വാര്‍ഡനോ കാവല്‍ക്കാരനോ ഒന്നുമില്ല. എങ്ങനെ അകത്തു കയറും?!

ജൂണിയേര്‍സ് സ്റ്റഡീ ലീവിന്റെ തുടക്കമായതിനാല്‍ എല്ലാവരും വീട്ടില്‍ പോയിരിയ്ക്കുന്നു. ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറ് കാലി. രണ്ടാം നിലയില്‍(ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോര്‍) സ്വന്തം ബാച്ചു കാരുടെ താമസം. എല്ലാവരും തന്നെ വീട്ടില്‍ പോയിരിയ്ക്കുന്നു. ഒരു മുറിയില്‍ നിന്നും
വെളിച്ചം കാണുന്നില്ല. മൂന്നാം നിലയില്‍(2ന്റ് ഫ്ലോര്‍) ഒന്നു രണ്ടൂ മുറിയില്‍ വെളിച്ചം കാണാം. ഹോസ്റ്റലിനും ചുറ്റും ഒന്നു റൌണ്ടടിച്ചതില്‍ നിന്നും മനസില്ലായത് ഇത്രയുമാണ്.

ചില സമയത്ത് അങ്ങിനെയാണ്. സ്റ്റഡീലീവും പരീക്ഷയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള വെക്കേഷനും ഒക്കെ അടുത്തടുത്തു വന്നാല്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ ഏതാണ്ടു കാലിയായിരിയ്ക്കും.

ഒരു വഴിയേയുള്ളൂ. ടെറസില്‍ നിന്നും താഴേയ്ക്ക് വെള്ളം പോകുവാന്‍ വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന പൈപ്പുവഴി മൂന്നാം നിലയിലെ വെളിച്ചം കാണുന്ന മുറിയുടെ ബാല്‍ക്കണീയിലെത്തുക. ഡോറില്‍ മുട്ടി കക്ഷിയെ വിളിയ്ക്കുക. അകത്തു കയറുക. സ്റ്റെയറുവഴി സ്വന്തം നിലയായ രണ്ടാം നിലയിലേയ്ക്ക് പോവുക.

പൈപ്പില്‍ അള്ളീപ്പിടിച്ചു കയറി, രണ്ടാം നിലയുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍. അവിടുന്നു വീണ്ടും പൈപ്പുവഴി മൂന്നാം നിലയുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍. മൂന്നാം നിലയിലെ ബാല്‍ക്കണീയിലെത്തി താഴോട്ടു നോക്കിയപ്പോഴാണ് എടുത്ത റീസ്കിനെ പ്പറ്റി ബോധമുണ്ടായത്. നിരപ്പല്ലാത്ത ഭൂമി. അവിടിവിടെ കല്ലും കട്ടയും കമ്പിയൂം. പൊട്ടീയ ഗ്ലാസിന്റെ കഷണങ്ങള്‍ ഉറപ്പായും ഉണ്ടാവും. പൈപ്പിന്റെ ബലം പറയുകയും വേണ്ട. മേലാല്‍ ഈ പണീയ്ക്കില്ല.

രാത്രി രണ്ടു മണിയ്ക്ക് ഒരാള്‍ മൂന്നാം നിലയുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ അതും കയറിവരാന്‍ പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ ഒരു മാര്‍ഗ്ഗവും ഇല്ലാത്ത ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് കതകില്‍ മുട്ടിയാല്‍ അകത്തുള്ളയാളുടെ വികാരം എന്തായിരിയ്ക്കും? അയാളുടെ സ്ഥാനത്ത് നിങ്ങളാണെങ്കില്‍ എന്തു ചെയ്യും?

ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്നും ജനാലയിലൂടെ മോഹിത്ത് മുറത്തേയ്ക്കു നോക്കി. കക്ഷി ഉറക്കമാണെന്നു തോന്നുന്നു. കമ്പൂട്ടര്‍ ഇപ്പോഴും ഓണാണ്, മോണിറ്റര്‍ ഓഫ് ചെയ്തിട്ടില്ല, ഏതോ ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് ചലച്ചിത്രം ഓടുന്നുണ്ട്.ബാക്കി ലൈറ്റെല്ലാം ഒഫാണ്, കമ്പൂട്ടറിന്റെ വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉള്ളോ. പാവം സിനിമാ കണ്ട് ഉറങ്ങിപ്പോയതാണ്.

ആളാരാണ്? അതു പറയില്ല. നമുക്കയാളെ രാജേഷ് എന്നു വിളിയ്ക്കാം.

മോഹിത്തിന് ആളെ അത്ര പരിചയമില്ല. അതുകൊണ്ട് പേര് കൃത്യമായി അറിയില്ല. മൂന്നാം നിലയുടെ ബാല്‍ക്കണിയിലുള്ള ഒരാളുടെ വിളികേട്ട് രാത്രി രണ്ടു മണീയ്ക്ക് വാതില്‍ തുറന്നാല്‍ മൊത്തത്തിലുള്ള സെറ്റപ്പും സംഗതികളുടെ കിടപ്പും വച്ച് ആരാണെങ്കിലും ഒന്നു പേടിയ്ക്കും. എന്നു തന്നെയല്ല വാതില്‍ തുറക്കാന്‍ ഒന്നു മടിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. എന്തായാലും ഈ അസമയത്ത് അത്രപന്തിയല്ലാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍ തന്നെ സഹായിയ്ക്കുന്ന ആള്‍ താന്‍ കാരണം പേടിയ്ക്കരുത് എന്ന ആഗ്രഹം മോഹിത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.

വാതിലില്‍ മുട്ടി. രാജേഷ് ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് എണീറ്റ് മുന്‍ വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ ബാല്‍ക്കണീയുടെ വാതില്‍ തുറന്നു. ഒന്നു ചിരിച്ചു. പോയിക്കിടന്നു ഉറക്കം കണ്ടിന്യൂ ചെയ്തു. മോഹിത്ത് ബാല്‍ക്കണിയിലൂടെ അകത്തു കയറി തുറന്നു കിടന്ന മുന്‍ വാതിലിലൂടെ കോറിഡോറിലൂടെ രണ്ടാം നിലയിലേയ്ക്ക് പതുക്കെ നടന്നു.

രാജേഷ് ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. സംതിങ്ങ് റോങ്ങ്? എന്തോ വശപ്പെശകില്ലേ? രാജേഷ് ബാല്‍ക്കണിയിലേയ്ക്ക് നോക്കി, വാതില്‍ തുറന്നു കിടക്കുന്നു, താന്‍ ആര്‍ക്കോ വാതില്‍ തുറന്നു കൊടുത്തില്ലേ? ആരണയാള്‍? അയാളെങ്ങനെ ബാല്‍ക്കണീയില്‍ വന്നു? രാജേഷ് ബാല്‍ക്കണീയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. ബാല്‍ക്കണീയില്‍ നിന്നും താഴേയ്ക്കു നോക്കി. തലകറങ്ങുന്നതു പോലെ തോന്നി. ഒരു കില്ലപ്പട്ടി വാലിളക്കിക്കൊണ്ട് നടന്നു പോയി. അയാളെങ്ങനെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ വന്നു? മുകളിലേയ്ക്കു നോക്കി. മേഘാവൃതമായ ആകാശം. കോറിഡോറിലേയ്ക്ക് ഓടി, ആരുമില്ല അവിടെ.

അടുത്ത മുറിയില്‍ ചെന്നു വാതിലില്‍ മുട്ടി.
“ഏതു @##@ ഈ രാത്രിയില്‍” അകത്തുനിന്നു ഞരക്കം.
വാതില്‍ തുറന്നു. ഉറക്കച്ചവവോടെ അയാള്‍ ചോദിച്ചു “എന്താടാ &$#@#@?”
“നീ എന്റെ മുറിയില്‍ വന്നിരുന്നോ?”
“നിന്റെ മുറിയിലോ ഞാനോ ഈ രാത്രിയിലോ പോയിക്കിടന്നുറങ്ങടാ....”
വാതില്‍ അടഞ്ഞു. കോറിഡോറില്‍ രാജേഷു മാത്രം. അല്പം പേടി തോന്നി.

അടുത്ത മുറിയില്‍ മുട്ടീ. ഇന്നുവരെ കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു കോംബിനേഷന്‍ തെറി അകത്തുനിന്നും മുഴങ്ങി. രാജേഷ് സ്വന്തം മുറിയിലേയ്ക്ക്. കട്ടിലില്‍ ഇരുന്ന് കുറേനേരം ആലോചിച്ചു. ബാല്‍ക്കണിയും ഫ്രണ്ട് ഡോറും അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. സിസ്റ്റം ഷട്ട് ഡൌണ്‍ ചെയ്തു. മൂടിപ്പുതച്ചു.

പിറ്റേ ദിവസം രാജേഷിനു തൊട്ടാല്‍ പൊള്ളുന്ന പനി.

ക്യാമ്പസ് ഈസി(campuseasy)

2009-07-17T21:07:00.003+12:00

പാഷാണത്തില്‍ ഒരു പോസ്റ്റു വീണിട്ടു കാലം കുറച്ചായി. ഇത്തവണ ഒരു പരസ്യമാണ്‌.

കല്ലൂപ്പാറ എന്‍ജിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ 5ആം സെമെസ്റ്റര്‍ ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ ടെക്നോളജി വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ വികസിപ്പിച്ച ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍.

ക്യാമ്പസ് ഈസി.

എന്‍ജിനീയറിംഗ് മെഡിക്കല്‍ പ്രവേശനമൊക്കെ നടക്കുന്ന സമയമല്ലേ.
അതിനു സഹായകരമാണ്‍ ക്യാമ്പസ് ഈസി.

നിങ്ങളുടെ റാങ്ക് നല്കിയാല്‍ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ റാങ്ക് ലിസ്റ്റുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ സാധ്യതയുള്ള കോളേജുകള്‍ ലിസ്റ്റു ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

ഉപയോഗിയ്ക്കുക, പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുക.
നമ്മുടെ കുട്ടികളെ നമ്മള്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ആരു പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കും.
അതുകൊന്ടൂ പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുക, പ്രോത്സാഹിപ്പിയ്ക്കുക.

പുറത്താക്കല്‍

2009-04-05T22:05:00.000+12:00

അവധിദിവസത്തിന്റെ ആലസ്യത്തില്‍ ശനിയാഴ്ച തന്നെ അപൂര്‍വ്വമാണ്‌, പ്രത്യേകിച്ച് രാത്രിയില്‍. സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ എന്‍ജിനീയേര്‍സ് അതും ബാച്ചിലേഴ്സ് പോരാത്തതിനു ശനിയാഴ്ച....രാത്രിയില്‍....കുക്കിഗ്... എന്നിട്ടും അതു സംഭവിച്ചു.

പ്രഷര്‍ക്കുക്കറില്‍ വെള്ളം വാര്‍ന്ന കുത്തരി ചോറ്, ഒരു മെഴുക്കുപുരട്ടി, പിന്നെ കാച്ചിയ മോരും...ഞങ്ങള്‍ ഹാപ്പിയാണ്‌. അല്ലാതെ നാലുകൂട്ടം കറി വേണമെന്നോ അതിലൊന്നു നോണ്‍വെജ് ആയിരിയ്ക്കണമെന്നോ ഉള്ള യാതോരുവിധ നിര്‍ബന്ധവും ഞങ്ങള്‍ക്കില്ല. കുക്കിംഗിലെ ഉത്സാഹക്കുറവ് കഴിയ്ക്കുന്നതില്‍ അഡ്ജസ്റ്റുചെയ്ത് അങ്ങു പോകും.

ഭിത്തിയോടു ചേര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന ഒരു ബെഡ്, ഭിത്തിയോട് ചേര്‍ന്ന് കുത്തിച്ചാരി വച്ചിരിയ്ക്കുന്ന മറ്റൊരു ബെഡ് ഇത്രയുമായാല്‍ സോഫാ റെഡി. മുന്നില്‍ തറയില്‍ നിവര്‍ത്തിയ പത്രക്കടലാസില്‍ പ്രഷര്‍കുക്കറില്‍ ചോറു റെഡി. ചീനച്ചട്ടിയില്‍ മെഴുക്കുപുരട്ടി. പിന്നെ മോരും.

റിമോട്ടുള്ളതുകൊണ്ടു ഒരു പരിപാടിതന്നെ കണ്ടു ബോറടിയ്ക്കണ്ട, ചാനല്‍ മാറ്റിമാറ്റി ബോറടിയ്ക്കാം. അതൊരു വഴിയ്ക്ക്. അതിന്റെയിടലില്‍ എന്തൊക്കെ കാര്യങ്ങളാണു സംസാരിയ്ക്കാനുള്ളത്. പ്രാദേശിക-രജ്യാന്തര-അന്തര്‍ദേശീയ വിഷയങ്ങള്‍ അതില്‍ രാഷ്ട്രീയം മുതല്‍ കലവരെ എന്തുമാവാം.
സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഇന്നതെന്നില്ല, വിഷയം എന്തുമാവാം. ആഗോളാ സാമ്പത്തികാവസ്ഥ അത്ര പന്തിയല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ലേയോഫ്, കോസ്റ്റ് കട്ടിഗ്, സാലറി കട്ടിഗ് ഒക്കെ കൂടുതലായി ചര്‍ച്ചചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ചാനലുകള്‍ മാറുന്നതിനിടയില്, ചര്‍ച്ച കൊഴുക്കുന്നതിനിടയില്, അത്താഴം കഴിയ്ക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു ഫ്ലാഷ് ന്യൂസ്. അബ്ദുള്ളക്കുട്ടിയെ സിപിഎം പുറത്താക്കി.

കടവിലാന്റെ ഒരു സംശയം
ലേ ഓഫ് ആണോ?

ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസ്

2008-12-23T19:29:00.003+12:00

ക്രിസ്തുമസ് രാത്രി പാതിരാകുര്‍ബാനയും കഴിഞ്ഞ് യുവജനങ്ങളുടെ വക എന്തെങ്കിലും പരിപാടികള്‍ പള്ളിയില്‍ പതിവായിരുന്നു. അതു ചിലപ്പോള്‍ തിരുപ്പിറവിയുടെ നാടകാവതരണമോ ഒരു നിശ്ചല ദൃശ്യമോ ഒക്കെയാവാം. ക്രിസ്തുമസ് പപ്പ കൈനിറയെ മിഠായിയുമായി കാഴ്ചക്കാരുടെ ഇടയിലൂടെ നടക്കും. വികാരിയച്ചന്‍ കേക്കുമുറിയ്ക്കും, എല്ലാവര്‍ക്കും വിതരണം ചെയ്യും.

അക്കൊല്ലം ക്രിസ്തുമസ്സിന്റെ നിശ്ചലദൃശ്യമായിരുന്നു പ്ലാന്‍ ചെയ്തത്. ഔസേപ്പൂ പിതാവും മാതാവും ഉണ്ണിയേശുവുമൊത്തുള്ള ഒരു ദൃശ്യം. മലയടിവാരവും പുല്‍ത്തൊട്ടിയും മരങ്ങളും മഞ്ഞും ഒക്കെയുള്ള വേദി. കര്‍ട്ടനുയരുമ്പോള്‍ സ്റ്റേജില്‍ ഒന്നുരണ്ടു പൂ (നമ്മള്‍ ക്രിസ്തുമസ്സിനു കത്തിയ്ക്കുന്ന പൂവില്ലേ കമ്പിത്തിരിയ്ക്കും പടക്കത്തിനും ചക്രത്തിനുമൊപ്പം വാങ്ങുന്ന പൂ...അതുതന്നെ സാധനം)കത്തിയ്ക്കും. അലങ്കാരങ്ങള്‍ക്കും വര്‍ണ്ണവിസ്മയങ്ങള്‍ക്കും നടുവില്‍ തിരുക്കുടുംബം.

പ്ലാനിങ്ങൊക്കെ ഭംഗിയായി. സ്റ്റേജില്‍ ക്രമീകരണങ്ങളും. ഔസേപ്പുപിതാവും മാതാവും റെഡി. ഉണ്ണിയേശുവിന്റെ പ്രതിമയും. ഉണ്ണിയേശുവിനെ പുല്‍തൊട്ടിയില്‍ കിടത്തി, മാതാവും യൌസേപ്പുപിതാവും ഉണ്ണിയെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു. എല്ലാം ഓകെ. എക് സെപ്റ്റ് വണ്‍ തിങ്ങ്.
കത്തിയ്ക്കന്‍ പൂ കൊണ്ടു വച്ച വിവരദോഷി അതു ഔസേപ്പൂപിതാവിന്റെ തൊട്ടുടുത്താണ് കൊണ്ടു വച്ചത്. കര്‍ട്ടനുയരുമ്പോഴേയ്ക്കും പൂവിന്റെ തിരി കത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. ശീ...ശീ‍...തിരികത്തുകയാണ്. അപ്പോഴാണ് ഔസേപ്പു പിതാവിനു കാര്യത്തിന്റെ ഗൌരവം മനസിലായത്.

ചെയ്യുന്നതെല്ലാം യാന്ത്രികമാകുവാന്‍ മനസില്‍ കുറ്റബോധം തോന്നിത്തുടങ്ങണമെന്നില്ല. ഇത്തരം ഒരു ഏടാകൂടത്തില്‍ ചെന്നുചാടിയാല്‍ മതി.

ശീ...ശീ‍...

സ്റ്റേജില്‍ ഔസേപ്പു പിതാവിനു ഭാവമാറ്റം. ഒന്നു രണ്ടൂ തവണ ഔസേപ്പു പിതാവു ഉണ്ണീയേശുവിനെയും പൂവിനെയും മാറിമാറി നോക്കി.

ശീ...ശീ‍...

ദയനീയമായി മറിയത്തിനെയും നോക്കി. മറിയത്തിനും ഭാവമാറ്റം.

ശീ...ശീ‍...ശീ....

ഊതിക്കെടുത്താനൊരു ശ്രമം നടത്തി.

ശീ...ശീ‍...ശീ....

പിന്നെ കയ്യിലിരുന്ന വടിയെടുത്ത് പൂ തല്ലിക്കെടുത്താനൊരു ശ്രമം.

ശീ...ശീ‍...ശീ....എവിടെ...ഒരു രക്ഷയുമില്ല.

കാണികളില്‍ ചിലര്‍ കൂവി, ചിലര്‍ക്കു സഹതാപം, സ്വന്തക്കാര്‍ക്ക് ആധി.

ഗത്യന്തരമില്ലാതെ മാതാവും യൌസേപ്പു പിതാവും ഉണ്ണിയേശുവിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് സ്റ്റേജില്‍ നിന്നു ഇറങ്ങിയോടി. ഒന്നും അറിയാതെ ഉണ്ണിയീശോ പുല്‍‌തോട്ടിലില്‍.

പൂ കത്തിയിറങ്ങി. മാതാവും യൌസേപ്പു പിതാവും ഇല്ലാത്ത ആദ്യത്തെ ക്രീസ്തുമസ്സ് അങ്ങിനെ പള്ളിയില്‍ അരങ്ങേറി. അനന്തരം വികാരിയച്ചന്‍ ഈവക പരിപാടികള്‍ അനിശ്ചിതകാലത്തേയ്ക്ക് നിരോധിച്ചു.

എല്ലാവര്‍ക്കും കൃസ്തുമസ്സിന്റെയു പുതുവത്സരത്തിന്റെയും നന്മകള്‍ നേരുന്നു.
“അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ ദൈവത്തിനു മഹത്വം, ഭൂമിയില്‍ സന്മനസുള്ളവര്‍ക്കു സമാധാനം.”

കണക്കിന്റെ കുറിപ്പു പുസ്തകം അഥവാ റേഷന്‍ കാര്‍ഡ്

2008-10-10T22:00:00.002+12:00

ഹൈസ്കൂളില്‍ സിസിലി എന്നു വിളിപ്പേരുള്ള ഒരു സാറുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഓട്ടോ ഓടിച്ച് സ്കൂളില്‍ വന്നിരുന്ന ഒരു സാറ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇംഗ്ലീഷ് ക്ലാസിലിരിയ്ക്കുക എന്നത് എന്റെ ആഗ്രഹമായിരുന്നെങ്കിലും സാധിച്ചില്ല. ഞങ്ങളെ ഒന്‍പതാം ക്ലാസില്‍ ജ്യോഗ്രഫി പഠിപ്പിയ്ക്കാനെത്തിയത് അദ്ദേഹമായിരുന്നു. ‘നമ്മുടെ വണ്ടിയും ചന്തയില്‍ ചെല്ലും’ എന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഇടയ്ക്കിടെ പ്രകടിപ്പിയ്ക്കാറുണ്ടാ‍യിരുന്ന അദ്ദേഹമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ കുറിപ്പു പുസ്തകങ്ങളുടെ ഉപഞ്ജാതാവ്.

അധ്യാപകന്‍ ക്ലാസില്‍ പഠിപ്പിയ്ക്കുന്നതിന്റെ ഇടയില്‍ തന്നെ ഷോര്‍ട്ട് നോട്ടുകള്‍ കുറിച്ചെടുത്തുകൊള്ളണം എന്ന അഭിപ്രായക്കാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ബുക്കിലെഴുതണമെന്നു നിര്‍ബന്ധമില്ല, കടലാസിലായായും മതി. അങ്ങനെയാണ് തുണ്ടുകടലാസില്‍ നോട്ട് എഴുതുന്ന ദുശീലം ആരംഭിച്ചത്.

പത്താം ക്ലാസില്‍ ക്ലാസ് ടീച്ചറായിരുന്ന ജോയി ജോസഫ് സാറ് ഇതിന്റെ ഒരു പരിഷ്കരിച്ച ഒരു രൂപം അവതരിപ്പിച്ചു. എപ്പോഴും പോക്കറ്റില്‍ ഇട്ടുകൊണ്ടു നടക്കാന്‍ പാകത്തിലുള്ള ചെറിയ ബുക്കില്‍ കണക്കിന്റെ സൂത്രവാക്യങ്ങള്‍ എഴുതിവയ്ക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം നിഷ്കര്‍ഷിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അദ്ദേഹം അതു ചോദിയ്ക്കുകയും ഇല്ലാത്തവര്‍ക്കിട്ട് നല്ല ‘പെട’ കൊടുക്കുകയും ചെയ്തുപോന്നു.

സ്കൂളുവിട്ട് പ്രീഡിഗ്രിയ്ക്ക് കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്നപ്പോഴും ഞാന്‍ ഈ ദുശീലം തുടര്‍ന്നു. അധ്യാപകരെ കാണിയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടിമാത്രം ബുക്കില്‍ എഴുതുകയും എനിയ്ക്കു മറിച്ചുനോക്കാന്‍ പാകത്തിന് ചെറിയ കടലാസുകളില്‍ നോട്ടു തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്തു.

എന്‍‌ട്രന്‍സിനായി തയ്യാറെടുത്തപ്പോള്‍ കിട്ടാവുന്ന മെരീരിയലുകള്‍ എല്ലാം വച്ച് കുറിപ്പുകള്‍ തയ്യാറാക്കി. ഒരു സാധാരണബുക്കിന്റെ പേപ്പര്‍ വീതിയ്ക്കു സമാന്തരമായി മടക്കി കിട്ടുന്ന നാലു പുറങ്ങളില്‍ നോട്ടെഴുതി ഫിസിക്സിനും കെമിസ്ത്രിയ്ക്കും കണക്കിനും പ്രത്യകം പ്രത്യേകം ക്രിസ്തുമസ്സു കാര്‍ഡിനുള്ളില്‍ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചു. എന്നെ എന്‍‌ട്രന്‍സ് എന്ന കടമ്പ കടക്കാന്‍ ആ കുറിപ്പൂകളാണ് സാഹയകരമായത്. എനിയ്കു മാത്രമോ അതിനടുത്തവര്‍ഷം റോ‍ബിനും ആ നോട്ടുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു. കെമിസ്ട്രിയുടെ നോട്ടുമാത്രം എങ്ങനെയോ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഫിസിക്സിന്റെയും കണക്കിന്റെയും നോട്ടുകള്‍ ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ നിധിപോലെ സൂക്ഷിയ്ക്കുന്നു. ചുമ്മാ ഒരു രസം!

എന്‍‌ജിനീയറിംഗ് മൂന്നാം സെമസ്റ്റര്‍ മുതല്‍ ഞാന്‍ ഈ രീതി ഒന്നു പരിഷ്കരിച്ചു. കഴിഞ്ഞ സെമസ്റ്ററില്‍ ഉപയോഗിച്ച് റെക്കോര്‍ഡു ബുക്കുകളുടെ പുറം ചട്ട കീറി എന്റെ കുറിപ്പൂകളുടെ പുറം ചട്ടയാക്കി. ഫുള്‍‌സ്കാപ്പു പേപ്പര്‍ മൂന്നായി മടക്കി അതിലാക്കി കുറുപ്പെഴുത്ത്. ജിബി മിസ്സിന്റെയും ജഗദീഷ് സാറിന്റെയും ഒക്കെ നോട്ടുകള്‍ എഴുതിയെടുത്തത് ഈ സംവിധാനം ഉപയോഗിച്ചാണ്. ഏതോ വിരസമായ ക്ലാസ് അവറില്‍ ശ്രീജിത്ത് പുറം ചട്ടയില്‍ റേഷന്‍ കാര്‍ഡ് , പൊതുവിതരണ വകുപ്പ് എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയതോടെ എന്റെ കുറിപ്പുപുസ്തകത്തിന് റേഷന്‍ കാര്‍ഡ് എന്ന പേരുവീണു.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ റേഷന്‍ കാര്‍ഡിലെ കുറുപ്പെഴുത്തു തുടരുന്നു, ടെക്നിക്കല്‍ ടോക്കുകള്‍ക്കായി നോട്ട് തയ്യാറാക്കുവാന്‍, ഡിസ്കഷനുകളില്‍ പോയിന്‍സ് കുറിച്ചു വയ്ക്കാന്‍.

ചെറുപ്പകാലങ്ങളിലുള്ള ശീലം മറക്കുമോ മാനുഷനുള്ള കാലം.

അതുകൊണ്ടെന്തുണ്ടായി, അത്യാവശ്യം വായിക്കാന്‍ കൊള്ളുമായിരുന്ന എന്റെ കൈപ്പട എനിയ്ക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്കും വായിയ്ക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന സ്ഥിതിയായി. സാമാന്യം വലുപ്പത്തില്‍ എഴുതാന്‍ കഴിയില്ല എന്ന നിലയും വന്നു. പിന്നെ മൈക്രോ സോഫ് വേര്‍ഡ്, നോട്ട് പാട് ഒക്കെ വച്ച് അങ്ങ് അഡ്‌ജസ്റ്റു ചെയ്യുന്നു

ലോക്കല്‍‌സ്

2008-09-23T23:18:00.000+12:00

പണ്ടേ ഹോസ്റ്റല്‍ നിവാസികളും നാട്ടുകാരുമായി അത്ര രസത്തിലല്ല. സ്വന്തം തട്ടകത്തില്‍ കിടക്കുകളിയ്ക്കുന്ന വരത്തന്മാരോട് കലിപ്പുതോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികം. ക്ലബ് എഫ്.എമ്മും ബെസ്റ്റ് എഫ്.എമ്മും ഒന്നും വരുന്നതിനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പേ സ്വന്തമായി ഒരു സം‌‌പ്രേഷണനിലയമുണ്ടാക്കി അണ്‍സെന്‍സേര്‍ഡ് ഗാനങ്ങളുടെ തത്സമസം‌‌പ്രേഷണം നടത്തിയ ചരിത്രമുണ്ട്. സാങ്കേതിക വിദ്യാര്‍ത്ഥികളായിപ്പോയില്ലേ....അഹമ്മതി കാണിച്ചാ‍ലും ഹൈട്ടെക്കേ കാണിക്കൂ.സാങ്കേതിക വിദ്യാര്‍ത്ഥികളായിപ്പോയില്ലേ....

പാതിരാത്രിയായാലും കിടന്നുറങ്ങാതെ അലഞ്ഞുതിരിയല്‍, ഉച്ചത്തിലുള്ള പുറത്തുപറയാന്‍ കൊള്ളാവുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ സംസാരം, കൂക്കുവിളി, പ്രകമ്പനം കൊള്ളിയ്ക്കുന്ന ശബ്ദകോലാഹങ്ങളോടെയുള്ള ഹോളിവുഡ് ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രദര്‍ശനം. നാട്ടുകാര്‍ക്കു കിടന്നുറങ്ങേണ്ടേ. ആര്‍ക്കാണെങ്കിലും ദേഷ്യം വരില്ലേ?

അതുകൊണ്ട് നാട്ടിലെ തണ്ടും തടിയുമുള്ളവര്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ വന്നും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുക (തല്ലിയകാര്യം പുറത്തു പറയരുതല്ലോ!), അത്ര തണ്ടും തടിയുമില്ലാ‍ത്തവര്‍ ഒളിച്ചും പാത്തും കല്ലെറിയുക തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികള്‍ കൃത്യമായ ഇടവേളകളില്‍ നടന്നു പോന്നിരുന്നു.

ആയിടയ്ക്ക് ഹോസ്റ്റല്‍ മെസ്സ് സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം അനുഭവിയ്ക്കുകയും, അതിനുപിന്നില്‍ ചിലസാമ്പത്തിക ക്രമക്കേടുകളുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്ന സംശയത്തെത്തുടര്‍ന്ന് അന്വേഷണത്തിനു വിധേയമാവുകയും, അന്വേഷണാത്മകമായി അടച്ചിടുകയും ചെയ്തു. മാത്രമോ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെ അകമഴിഞ്ഞ സഹകരണം കൊണ്ട് അടുത്തുള്ള ടോപ്പ് ഫൊം എന്ന ഹോട്ടലിനും ഏതാണ്ട് ഇതേ അവസ്ഥനേരിടേണ്ടി വരുകയും നഷ്ടത്തിലായി അടച്ചുപൂട്ടുകയും ചെയ്തു. അക്കാരണംകൊണ്ട് തൃക്കാക്കര അമ്പലം വരെപോയി ചോയിസ് എന്നപേരില്‍ അവിടെ പ്രവര്‍ത്തിരുന്ന ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിയ്ക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിതരാവുകയും ചെയ്തു.

ഒരിയ്ക്കല്‍ ചോയിസില്‍ നിന്നും പൊറോട്ടയും ബീഫും കഴിച്ചിട്ട് തിരിച്ചു നടക്കുന്നു. സമയം പത്തുമണിയോടടുക്കുന്നു രാത്രി. ഞാനും, പാണ്ടിയും, ടി.പിയും പിന്നെ ആരെക്കെയോ ഉണ്ട് സംഘത്തില്‍. അഞ്ചാറു പേരുടെ സംഘം. ഏതോ ഒരു ലോക്കല്‍ ടീം ബൈക്കില്‍ പറപ്പിച്ചു പോയപ്പോള്‍ ടീ.പി “ഠോ” എന്നൊരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. ബൈക്കുകാര്‍ ഒന്നു നിറുത്തി രൂക്ഷമായി ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇരുട്ടില്‍ രൂക്ഷതയുടെ തോത് മനസിലാകുമായിരുന്നില്ലെങ്കിലും അതത്ര പന്തിയായ നോട്ടമായിരുന്നില്ല. വീണ്ടൂം വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ടാക്കി അവര്‍ മുന്‍‌‌പോട്ടു പോകാന്‍ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവര്‍.

പിന്നേ കോളേജു പിള്ളാരോടാ കളി. ഒരിക്കല്‍ കൂടി “ഠോ ...ഠോ...”

ലവന്മാരു വണ്ടി ഞങ്ങളുടെ നേര്‍ക്കു തിരിച്ചു.

ടി.പിയ്ക്ക് അന്നു മീശമുളച്ചിട്ടില്ലാഞ്ഞതിനാലും ഉള്ളതില്‍ തണ്ടു തടിയും തോന്നിയ്ക്കുന്നത് പാണ്ടിയ്ക്കായതിനായും ഉള്ള തെറി മുഴുവന്‍ പാണ്ടി കേട്ടു. വായില്‍ കോലിട്ടുകുത്തിയാല്‍ കടിയ്ക്കാത്ത പാവം പാണ്ടിയെ ഏതോ ഒരുത്തല്‍ ക്രൂരവും പൈശാചികവുമായി അസഭ്യം പറയുന്നതു കണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാം ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണ എന്ന ഭാവത്തില്‍ നിന്നു.

ഠ വട്ടത്തില്‍ കിടന്നു കളിയ്ക്കുന്ന ലോക്കത്സുമായി തായംകളിയ്ക്കാന്‍ ഹോസ്റ്റലേര്‍സ് തയ്യാറല്ല എന്നല്ല, താത്പര്യമില്ല. ഡയോഡും ട്രാന്‍‌സിറ്ററും ഇട്ടമ്മാനമാടുന്ന സര്‍ക്യൂട്ട് ലാബുകളിലേയ്ക്ക് കയ്യിലും കാലിലും ചുറ്റിക്കെട്ടുമായി ചെന്നുകേറാന്‍ താത്പര്യമില്ല. അത്ര തന്നെ.

ഓണാശംസകള്‍

2008-09-13T00:51:00.000+12:00

KEA CUP

2008-09-09T21:53:00.002+12:00

India pandokke Olympics nu pokunnathu pole onnu participate cheythu Cricket um enjoy cheythu thirichu poranam enne ullarunnu.... But eventually it turned out be great day in the office due to the stellar performances of team with both bat and ball...all matches were 10 Over affairs with no field restrictions.....

First match Vs NTTF, Thalassery (First Round)

We knew this was going to be a tough contest against the young guns from NTTF.. We were hoping that our Captain Kamal will win the toss... We decided beforehand that we will put the opposition in if we win the toss... and the toss went according to our wishes…. Since the matches were played on "Soft Tennis Ball", it was not easy to predict " how much will be a good defendable total"...So we thought that it will be better idea to chase even though it is somewhat against the conventional wisdom of batting first and put some runs on the board... Our opening bowlers Kamal & Stanley were spot on and didn’t allow the batsman to break free... Sai Krishnan, Subash, Abhilash & Ashin (aka Ajayan) were the other 4 bowlers.... Sreejith, Opener of the opposition team tried to charge down against Kamal in the very first over and he was not successful and managed only a single with that shot... We were able to take wickets at regular intervals put a check on their scoring rate... one point was that the opposition batters took many risky singles inside the ring(even though there was no inner circle officially )......We got the stranglehold of the proceedings and they were not able to score even a single boundary... and just one extra ( 1 wide) was given by our bowlers... we restricted them to 46 for 9 in 10 Overs... and Abhilash who bowled the last over got 4 wickets in that one over spell. After a 5 minutes break, we started the chase... the start was not good for us..we were reduced to 7 for 2 inside 2 Overs and both the openers were back in the hut... NTTF's bowling and fielding was sharp... they didn’t allow any freebies...and we were forced to work hard for every single run.. Ajayan & Kamal got a partnership going and we were back in the hunt...Ajayan was not able make use a Free Hit, but he hit 2 Fours later to keep the RR under control...But Kamal got out at a crucial time...after that 3 more wickets fell...and in the end, it was up to Joju & Stanley to seal the deal..around 7 runs were required from the final 2 Overs... and Joju pinched a crucial 2 runs off the last ball of the penultimate over after hitting the ball to the vacant offside field and we were almost there.. and just 3 runs were required in the last over... NTTF's opening bowler Binu bowled the last over, but we were able to finish it off within 2 balls... We were home by 4 wickets with 4 balls to spare....

2nd match Vs 'B' team of NSS College of Engineering, PKD (Semi Final)

To speak the truth, this was a mismatch… a stroll in the park for us… we were pitted against a team of old warhorses… it was drizzling when the match was about to start.. Once again Kamal won the toss and we decided to bowl first on a damp & muddy pitch.. the conditions were overcast and it continued to drizzle for while when the match started…We knew that we were only one match away from winning Rs 5000/-.. but that didn’t get to our heads…we were there to enjoy our cricket… Our bowlers reduced them to 16 for 9 by 7th Over… and then I got a chance to bowl one over for the first time in the series… I gave away 5 runs in that over and they were bowled for 21 in that over… In our bowling, Stanley got 4 wickets and he was on a hat-trick once…. There was one hilarious incident during our bowling… One Uncle aged around 60 year old came out to the middle and his middle stump was uprooted in the very first ball he faced from Stanley… and he was angrily telling that “You should not bowl at the stumps, the stumps are there for you to avoid bowling in that area..” We are not able to control our laughter even though we didn’t show it outside… Our openers Abhilash & Joseph knocked the runs off with the minimum of fuss inside 2 Overs and won the match by 10 wickets…. Even though we won the match convincingly, we didn’t get good practice for the finals…

Final Match Vs 'A' team of NSS College of Engineering, PKD

We were playing this tournament for the first time and reaching the final itself was a big achievement for us… We decided that there should not be any complacency due to the mediocre show by the opposition team in the Semi final…We knew that if we give our best, we can go all the way to the big prize… For the 3rd time in row, Kamal won the toss and we stuck to the strategy of inserting the opposition in and chasing down the target... Kamal is the new MSD when it comes to toss J :P…The start was brilliant for us.. Due to some superb fielding efforts, NSS ‘A” was reduced to 5 for 3 after 2 Overs… all the 3 wickets came in the form of run outs… and then came the opposition captain Shyam (some guys said he is a state player)…we knew getting his wicket quickly was going to be crucial… since we saw his batting in the previous match, we had some plans for him… long leg , deep square leg and deep mid wicket was in place for him when Ajayan was bowling to him… after a brief partnership of around 20 runs he fell into our trap and was caught at long leg by Subash off Ajayan’s bowling … the match was turned on it’s head in our favour…but still plenty of work had to be done.. the next batter hit a SIX over my head (deep square leg) off Ajayan’s bowling when Ajayan attempted the same short ball in which he got their captain… but in the very next ball, Ajayan had his revenge and the batsman was clean bowled… the score was 33 for 5… in the end, we were able to reduce them 49 for 8 in 10 Overs… exactly 5 runs were required per over for us to win the Final…Once again like in the first match, our start was not good… Abhilash was caught at deep square leg , Joseph was caught behind and we were reduced to 6 for 2 in the 2nd over…Ajayan came at one down and Kamal at 2 down..we needed a good partnership to stay in the match…the runs were coming easily and the score read 12 for 2 after 2 overs, 21 for 2 after 3, 26 for 2 after 4 and 31 for 2 after 5 Overs… in the 3rd over, mid on was inside ring and Ajayan went over the mid on fielder and hit a FOUR… Shyam, the opposition captain, who was fielding at mid on immediately pushed himself back to long realizing the importance of more wickets at this stage… during this partnership, Kamal had hit a SIX off a free hit after an NSS bowler overstepped…15 was still required when Kamal got out..and Ravi also got out soon..But Ajayan stayed till the end and hit the winning runs to add to his tally of 3 wickets while bowling earlier and we won the match by 6 wickets…Virtually a Man of the Match performance,,,,Opposition captain Shyam didn’t bowl till the start of 8th over… since RR was manageable enough that tactic didn’t work out… we saw him off with singles and twos… in the end, it was a great team effort to win the trophy…

(Jose Cyriac)

വിനോദയാത്ര

2008-03-10T01:14:00.003+12:00

(സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഇതൊരു സംഭവകഥയാണ്, പാഷാണത്തിലെ മറ്റു കഥകള്‍ പോലെതന്നെ. ചില പ്രത്യേക കാരണങ്ങളാല്‍ ഈ കഥയിലെ സംഭവസ്ഥലവും, കഥാപാത്രങ്ങളും ചില മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് വിധേയമായിട്ടൂണ്ട്.)

വിനോദ് അവധിയ്ക്ക് വന്നതായിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസം പുറത്തിറങ്ങാതെ ചിലവഴിച്ച് മൂന്നാം ദിവസം നാടുചുറ്റാനിറങ്ങി. അച്ഛന്‍ ഇരിപ്പായതിനുശേഷം കട്ടപ്പുറത്തായിരുന്ന ബുള്ളറ്റ് മോട്ടോര്‍ സൈക്കിളിള്‍ പുറത്തിറക്കി. പൊടിതുടച്ച് വെള്ളമൊഴിച്ച് കഴുകി കുട്ടപ്പനാക്കി. ഇടവഴിയിലൂടെ ഒന്നങ്ങോട്ടും ഒന്നിങ്ങോട്ടും ഓടിച്ച് നോക്കി നേരേ മൈയിന്‍ റോഡിലേയ്ക്ക്.

മെയിന്‍ റോഡിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പേ വിനോദ് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു.കേശവേട്ടന്റെ ചായക്കടയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു ഷോപ്പിംഗ് കോം‌പ്ലക്സ്. പണ്ട് താനൊക്കെ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോള്‍ അരമണീയ്ക്കൂര്‍ ഇടവിട്ടുമാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന കെ.എസ്.ആര്‍.ടി ബസ്സുകള്‍ ഇപ്പോഴിതാ മൂന്നെണ്ണമാണ് ഒരുമിച്ച് പോയത്. കഴിഞ്ഞതവണ വന്നപ്പോള്‍ പോലും മൂന്നെണ്ണം ഒരുമിച്ചു കണ്ടതായി ഓര്‍മ്മയില്ല. ടൌണിലെ അത്ര തിരക്കില്ലെങ്കിലും കാറുകള്‍, ഓട്ടോ റീക്ഷകള്‍...

പതുക്കെ മെയിന്‍ റോഡിലേയ്ക്ക്...
സ്കൂളിന്റെ മുന്‍പില്‍ സീബ്രാ ലൈന്‍ മാര്‍ക്കു ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നു. സ്കൂളിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ള പുതിയ ബില്‍ഡിങ്ങ് പുതിയതാണെന്നു തോന്നുന്നു. പ്ലസ്ടു അനുവദിച്ചു കാണണം. രാമകൃഷ്ണന്റെ വീടിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല, പോകുമ്പോള്‍ കണ്ടതുപോലെ തന്നെ.
ബൈക്കില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഓപ്പൊസിറ്റ് ഡയറക്ഷനിന്‍ ഓടീച്ചുപോയത് പള്ളിയിലെ കൊച്ചച്ചനാണെന്നു തോന്നുന്നു. പുതിയ കൊച്ചച്ചന്‍ ചാര്‍ജ്ജെടുത്ത വിവരം അമ്മയെഴുതിയിരുന്നു. വസന്തയുടെ റേഷന്‍ കടയോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു പുതിയ കടകൂടി തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു.
അനില്‍‌സ് ഇലക്ട്രോണിക്സ്. ചെറുവരമ്പത്തെ അനീഷിന്റെ അനിയന്‍ ഐ.ടി.ഐയില്‍ പഠിയ്ക്കുന്നെന്ന് അമ്മയെഴുതിയിരുന്നു.
പതുക്കെ വേഗത കൂട്ടി.

അമ്മേ...അതൊരു ഹമ്പ് അല്ലേ...അതേ ഹമ്പുതന്നെ...ബ്രേക്ക്....
“ഗര്‍‌ര്‍‌ര്‍‌ര്‍ര്‍‌ര്‍‌ര്‍‌ര്‍‌......”
എവിടുന്നാ ആ സ്വരം കേട്ടത്. വിനോദ് ഇടത്തോട്ടു നോക്കി ആരുമില്ല, വലത്തോട്ടു നോക്കി ആരുമില്ല.
ബ്രേക്ക് പിടിയ്ക്കുമോള്‍ ഇത്രേം സ്വരം വരുന്ന കാര്യം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞതേയില്ല. ഇത്രം നാള്‍ കട്ടപ്പുറത്തിരുന്നതുകൊണ്ടാണോ...ഏയ്...ന്നാലും ഇത്രയും സ്വരം. സംശയങ്ങള്‍ മാത്രം ബാക്കി.

കുറച്ചുകൂടി മുന്‍പോട്ടുപോയി. പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല, പിന്നെയും ഒരു ഹമ്പ്. ബ്രേക്ക്....ദാ വീണ്ടും അതേ സ്വരം. സ്വരമല്ല ശരിയ്ക്കും അലര്‍ച്ച.

കഴിഞ്ഞില്ല...ദാ മൂന്നാമത്തെ ഹമ്പ്. ബ്രേക്ക്...അതേ അലര്‍ച്ച.

ഇത്രേം ഹമ്പുകള്‍ റോഡില്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ച കാര്യം അമ്മയെന്തേ എഴുതിയില്ല.

വീണ്ടൂം മുന്‍പോട്ടൂം പോയി പതുക്കെ ഒന്നു ബ്രേക്കിട്ടു നോക്കി. എന്തോ ശബ്ദം കേട്ടില്ല. ഒന്നു കാര്യമായിത്തനെ ബ്രേക്കു പിടിച്ചു. ദാ വീണ്ടൂം അതേ അലര്‍ച്ച.

പോട്ട് പുല്ലേ...പിന്നെ നോക്കാം.

രവിയല്ലേ അത്.

“ഡാ...രവീ”.
വണ്ടീ സൈഡിലോട്ടു ഒതുക്കി നിര്‍ത്തി. രവി റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തുനിന്ന് കൈകാണിച്ചു.
ഒരു കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി മുന്നില്‍ വന്നു നിറുത്തി. ബസ്റ്റോപ്പ് അല്ലല്ലോ! ഡ്രൈവര്‍ ചാടിയിറങ്ങി. കുറേനാളുകൂടിയിരുന്ന് പച്ചമലയാളത്തിന്‍ നാലു തെറികേട്ടു. ബസ്സിന്റെ ബ്രേക്ക് ടെസ്റ്റ് ചെയ്യുകയാണോടാ ഡാഷേ എന്നുകൂടി കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍ വിനോദ് തിരിച്ചു വല്ലതും പറഞ്ഞേനേ.

(അതേയ്...ബ്രേക്കു പിടിച്ചപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ കര്‍ണ്ണകഠോരശബ്ദം ബുള്ളറ്റുന്റേതായിരുന്നില്ല, പുറകേ വന്ന കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി ബസ്സിന്റെ ആയിരുന്നു.)

അറം‌പറ്റുക

2008-03-05T19:20:00.002+12:00

പണ്ട് യൂ.പി സ്കൂളിലൊക്കെ വാക്യത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കുക എന്നൊരു പരിപാടിയുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ വാക്യത്തില്‍ പ്രയോഗിക്കാന്‍ കിട്ടിയ വാക്കുകളില്‍ ഒന്നായിരുന്നെന്നു തോന്നുന്നു അറം‌പറ്റുക.

എന്താ ഇതൊക്കെ ഇപ്പോള്‍ പറയുന്നതെന്നാവും സംശയം. എല്ലാം മനസിലാക്കിത്തരാം.

കോമണ്‍‌വെല്‍ത്ത് ത്രിരാഷ്ട്ര ക്രിക്കറ്റ് ടൂര്‍ണ്ണമെന്റിന്റെ ഫൈനലുകള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഓസീസ് നായകന്‍ റിക്കീ പോണ്ടിങ്ങ് ഒരു ഡയയോഗ് ഇറക്കിയിരുന്നു. “ഓസ്‌ടേലിയയ്ക്ക് മൂന്നു ഫൈനലിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്നും രണ്ടുഫൈനലില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒരു തീരുമാനമാക്കും” എന്നൊക്കെയായിരുന്നു പുള്ളിക്കാരന്റെ വീരവാദങ്ങള്‍(സ്വതന്ത്ര വിവര്‍ത്തനം). കപ്പ് ഇന്ത്യകൊണ്ടുപോയാലെന്താ പോണ്ടിങ്ങ് തന്റെ വാക്കുപാലിച്ചു.

ഇതൊക്കെ കാണുകയും കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഒരു പഴയ കഥ ഓര്‍മ്മവരുന്നു. ആ കഥയാണ് ഈ കഥ

മറവിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍

2007-12-04T00:38:00.000+12:00

ഓര്‍മ്മ എന്നു പറയുന്നതും മറവി എന്നുപറയുന്നതും ചിന്തിച്ചാല്‍ വളരെ രസകരമായ സംഭവങ്ങളാണ്. എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ മാഞ്ഞുപോവുന്നു, എത്ര ആലോചിച്ചാലും ചിലതൊന്നും ഓര്‍മ്മിയ്ക്കാനാവാതെ വരുന്നു, ഓര്‍മ്മിച്ചിട്ട് ഒരുപകാരവുമില്ലാത്ത സംഗതികള്‍ വെറുതേ ഓര്‍മ്മിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു, മറക്കണമെന്നാഗ്രഹിയ്ക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ അനുവാദമില്ലാതെ തികട്ടിവരുന്നു. ഒന്നു ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തിന്റെ പേര് ഓര്‍മ്മിച്ചിട്ടാണോ നിങ്ങള്‍ വിളിയ്ക്കുക. സംസാരത്തിന്റെ ഇടയ്ക്ക് ബോധപൂര്‍വ്വമല്ലാതെ കടന്നുവരുന്നതല്ലേ പലപ്പോഴും പേരുകള്‍.

തന്മാത്ര കണ്ടതിനു ശേഷം മറവി എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചെറിയ പേടി തോന്നാറുണ്ട്. എനിയ്ക്കുമാത്രമല്ല പലര്‍ക്കും.
നമ്മുടെ ഒരു സുഹൃത്ത് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ബാച്ചിലെ കുട്ടിശങ്കരന്‍ തന്മാത്രയുടെ ഇടവേളയ്ക്ക് ഒന്നു വെളിയിലിറങ്ങി ഒന്നു സിഗരട്ടുവലിച്ചു വന്നപ്പോഴേയ്ക്കും ഇരുന്ന സീറ്റ് ഏതായിരുന്നെന്നു മറന്നുപോയി. സിനിമയുടെ ഒരു സെറ്റപ്പും കൂടിവച്ച് നെഞ്ചൊന്നു കാളി....അളിയാ അല്‍‌ഷിമേര്‍സു വല്ലതുമാണോ??!!!

രാത്രി ഓഫീസില്‍ നിന്നും വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര. അല്പം നടക്കേണ്ടതുണ്ട്. അധികം ആള്‍സഞ്ചാരമില്ലാത്ത ഇടവഴി. പതിവിലും വൈകി. ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡ് കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ശീലമില്ലാത്ത ഞാന്‍ അന്നെന്തോ ആവശ്യത്തിന് ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡ് കയ്യില്‍ കരുതി. ബാംഗ്ലൂരില്‍ സോഫ്റ്റ്വേയര്‍ എന്‍‌ജിനീയേര്‍സിനു നേരെയുള്ള ആക്രമണം പുത്തരിയൊന്നുമല്ലല്ലോ.

നാശം പിടിയ്ക്കാന്‍ ഓരോ ചിന്തകളേ...
ഇപ്പോ എന്നെ കുറേയാള്‍ക്കാര്‍ വന്നു തട്ടിക്കൊണ്ടു പോയാള്‍ എന്തുചെയ്യും?
ആദ്യം അവരെന്റെ വാച്ച് ഊരിയെടുക്കും....പിന്നെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വാങ്ങിയ്ക്കും. പിന്നെ ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡ് ആവശ്യപ്പെടും. ജീവനില്‍ കൊതിയുള്ള ഞാന്‍ ഒരക്ഷരം മറുത്തുപറയാതെ ഇതെല്ലാം കൊടുക്കും.
പിന്നെ അവര്‍ ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡ് പിന്‍ നമ്പറ് ചോദിയ്ക്കും......
പണിയായി....ഡെബിറ്റ് കാര്‍ഡിന്റെ പിന്‍ നമ്പര്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ല.
ആരും വിശ്വസിച്ചില്ലെങ്കിലും അതാണു സത്യം. എന്റെ പിന്‍ നമ്പര്‍ നേരാംവണ്ണം എന്റെ നാവിന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല്ല. എന്നാലും എ.ടി.എം ഇല്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ വിരലുകള്‍ താനേ പിന്‍ എന്റര്‍ ചെയ്യും....
പിന്‍ നമ്പറ് ഓര്‍ക്കുന്നില്ലെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഏതെങ്കിലും കള്ളന്മാരു വിശ്വസിയ്ക്കുമോ....
നമ്മള്‍ എന്തിനു വെറുതെ റിസ്കെടുക്കണം. എന്റെ നടത്തത്തിനു വേഗം കൂടി.

ഈയിടെ ഓഫീസിനടുത്തുള്ള ഹോട്ടലില്‍ ലഞ്ചു കഴിയ്ക്കാന്‍ പോയി. രാജഗിരിയില്‍ നിന്നു പാസ് ഔട്ടായ ദേവദാസ്, പിന്നെ ഒരു മുംബൈക്കാരന്‍, ഒരു കൂര്‍ഗ്ഗുകാരന്‍. ഞങ്ങള്‍ നാലുപേരൊരുമിച്ചാണ് എന്നും ലഞ്ച് കഴിയ്ക്കുക. കഥകള്‍ ഒക്കെപറഞ്ഞ പോയതാണ്. തിരുച്ചുവരുമ്പോള്‍ എനിയ്ക്കെന്തുചെയ്തിട്ടും ദേവദാസിന്റെ പേര് ഓര്‍മ്മവരുന്നില്ല. ഇത്രയും നേരം കൂടെ നടന്നവന്റെ പേരോര്‍മ്മവരുന്നില്ലെന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ എനിയ്ക്കു തന്നെ ചിരി വന്നു. ദേവദാസ് ചോദിച്ചു എന്താ ചിരിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. നിന്റെ പേരു മറന്നു പോയടാ എന്നു പറയാന്‍ താല്പര്യമില്ലാഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ പിന്നെപ്പറയാം എന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു. ഒരു പത്തുമിനിറ്റെടുത്തു അവന്റെ പോരൊന്നോര്‍മ്മവരാന്‍.

മോഹിത്ത് എന്ന എന്റെ സഹമുറിയന്‍ സുഹൃത്തിന്റെ കല്യാണത്തിനു പോയിരുന്നു, കഴിഞ്ഞയാഴ്ച. വധുവും വരനും അവന്റെ ക്ലാസ് മേറ്റ്സ്. വധുവിന്റെ കൊളീഗാ‍ണ് എന്റെ ക്ലാസ് മേറ്റ് സഞ്ചിത്ത്. അവനും പോയിരുന്നു കല്യാണത്തിന്.
അവിടെവച്ച് മോഹിത്തിന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ് ആരോ സഞ്ചിത്തിനെകുറിച്ചു തിരക്കി.
“നല്ലപരിചയം, ഏതാണ് ആ കറുത്തിട്ടുള്ള പുള്ളിക്കാരന്‍...നമ്മുടെ കോളേജാണോ?”
മോഹിത്ത്:- “എടാ അതു നമ്മുടെ ഇലക്ട്രോണിക്സിലെ ....” (പേരുമറന്നു)
“എടാ കെ.ആര്‍ പുരത്തു താമസിയ്ക്കുന്ന...ടി.സി.എസ്സില്‍ വര്‍ക്കു ചെയ്യുന്ന....”
സഞ്ജിത്തിന്റെ പേരുമറക്കേണ്ട ഒരു കാര്യവുമുണ്ടായിട്ടല്ല...പലപ്പോഴും കാണാറും സംസാരിയ്ക്കാറുമുള്ളതുമാണ്...എന്നിട്ടും പേര് ഓര്‍മ്മവരുന്നില്ല.

“അതേ...ഞാന്‍ അവന്റെ പേരൊന്നാലോചിയ്ക്കട്ടെ....give me 5 mnts”.
അഞ്ചുമിനിട്ടുകഴിഞ്ഞിട്ടും മോഹിത്തിന് സഞ്ജിത്തിന്റെ പേര്‍ ഓര്‍ക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല.
ഒടുവില്‍ മോഹിത്ത് ഒരു നമ്പരിട്ടൂ.
മോഹിത്ത് സഞ്ജിത്തിനോട്:- “എടാ ഇവന് നിന്റെ പേര് അറിയില്ലെന്ന്...”

അവതരണം ഭ്രാന്താലയം 2

2007-11-22T17:49:00.000+12:00

കഥ ഇതുവരെ:അവതരണം ഭ്രാന്താലയം 1
ഒടുവില്‍ അവതരണം ഭ്രാന്താലയം അരങ്ങിലെത്തി.
കെ.വി യാണ് രാ‍ജാവിനെ അവതരിപ്പിയ്ക്കുന്നത്. മഹേഷ് മന്ത്രി. പുള്ളുവനായി നിഷാന്ത്. പിന്നെ ഒരു ഭടനായി വരുണ്‍. പിന്നെയും ഉണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങള്‍. രാജാവിനെ ഒരു പ്രോം‌റ്ററും കൂടെ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ. പ്രോം‌പ്റ്ററായി അഭിനയിയ്ക്കുന്നത് ശരത്ത്. ശരത്തിന്‌ പ്രത്യേകിച്ച് അഭിനയിയ്ക്കാനൊന്നുമില്ലല്ലോ. സ്ക്രിപ്റ്റ് നോക്കി രാജാവിന് പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം. രാജാവ് രംഗത്തു വരുമ്പോള്‍ പ്രോം‌റ്ററും വരണം, പോവുമ്പോള്‍ പോകണം. അത്രമാത്രം.
സ്ക്രിപ്റ്റ് തിരുത്തിയെടുത്തത് ഞാനായതുകൊണ്ട് സത്യത്തില്‍ എനിയ്ക്കു മാത്രമേ കഥ ശരിയാം വണ്ണം അറിയുള്ളൂ. അതതു സമയങ്ങളിലെ ലൈറ്റ് ക്രമീകരണങ്ങള്‍ക്ക് സ്ക്രിപ്റ്റ് മര്യാദയ്ക്ക് അറിയാവുന്ന ആരെങ്കിലും വേണ്ടതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ തന്നെ അത്റ്റ് ഏതെടുത്തു.

നാടകം തുടങ്ങി. കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വരുന്നു. പോകുന്നു.

രാജാവും മന്ത്രിയും ഉള്ള രംഗം. രാജാവിന്റെ(കെ.വി) പിന്നാലെ പ്രോം‌പ്റ്ററു(ശരത്ത്)മുണ്ട്. രാജാവിന്റെ ഭാഗം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജാവും പ്രോം‌പ്റ്ററും പോയി. കുഴപ്പമായി. മന്ത്രി ശരിയ്ക്കും ഡയലോ‍ഗ് മറന്നു പോയി. മഹേഷ് (മന്ത്രി)നിന്നു വിയര്‍ത്തൂ. പ്രോം‌‌പ്റ്ററ് അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാമായിരുന്നു. എന്തു ചെയ്യാം, ഇപ്പോള്‍ പ്രോം‌‌പ്റ്റര്‍ രംഗത്ത് ഇല്ലല്ലോ.

മന്ത്രി വിളിച്ചു
“പ്രോം‌‌പ്റ്ററേ....പ്രോം‌‌പ്റ്ററേ”
“ഡയലോഗ് മറന്നു പോ‍യീ...”
ഭ്രാന്തന്മാരല്ലെ എന്തും ചെയ്യാമല്ലോ.
പ്രോം‌പ്റ്റര്‍ വന്നു പ്രശ്നം പരിഹരിച്ചു.

ഇതിനിടയ്ക്ക് രാജാവ് ശരിയ്ക്കും മറന്നു പോയപ്പോള്‍ പ്രോം‌‌പ്റ്റര്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്തു.
അപ്പോള്‍ കെ.വി(രാജാവ്):- “താന്‍ കൂടുതല്‍ ഡെമോയൊന്നും ഇറക്കണ്ട...ഡയലോഗ് ഒക്കെ എനിയ്ക്കറിയാം...”

ഭടനും(വരുണ്‍) പുള്ളുവനും(നിഷാന്ത്) തമ്മിലുള്ള ഒരു സീന്‍.
ഭടന്റെ ഡയലോഗ് പുള്ളുവന്‍ കേറിപ്പറഞ്ഞു.
ദാ വരുന്നു വരുണിന്റെ ഇന്‍സ്റ്റന്റ് ഡയലോഗ്
“ശ്ചവീ...അതെന്റെ ഡയലോഗല്ലെ...താന്‍ കേറിപ്പറഞ്ഞാലെങ്ങനാ ശരിയാവുക”

ഒടുവില്‍ കരണ്ടു പോകുമ്പോള്‍ ഭ്രാന്തമാര്‍ രക്ഷപെടുന്ന സീന്‍
കരണ്ടു പോയി. എട്ടെട്ടരരയടി പൊക്കമുള്ള സ്റ്റേജിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നും കേ.വി കാണികളുടെ ഇടയിലേയ്ക്ക് എടുത്തൊരു ചാട്ടം.

കരണ്ടു വന്നു. സംഘാടകന്റെ ഡയലോഗോടെ നാടകം അവസാനിച്ചു.
കാണികളും വിധികര്‍ത്താക്കളും തലതല്ലിച്ചിരിച്ചു, മുഴുവന്‍ സമയവും.
പൊതുവെ നിലവാരം പുലര്‍ത്തിയവയായിരുന്നു മറ്റെല്ലാ നാടകങ്ങളും. അതില്‍ കാപാലികയിലെ കുറച്ചു ഭാഗങ്ങളെടുത്തു തയ്യാറാക്കിയ ഒരു നാടകവും ഉള്‍പ്പെടും. ഏല്ലാനാടകത്തിലെയും അഭിനയം മികച്ചതായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തന്നെ “മഴ തന്നെ മഴ”യും ഒന്നാം തരമായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവതരണം ഭ്രാന്താലയം ഒന്നാം സമ്മാനം നേടി.

ഏല്ലാ പരിപാടികളും കുറച്ചു കുറച്ചായി വീ‍ഡിയോയില്‍ പകര്‍ത്തിയിരുന്നു. സങ്കടകരമായ വസ്തുത അവതരണം ഭ്രാന്താലയത്തിന്റെ ഒരു സീന്‍ പോലും അതിലെങ്ങുമില്ല. മനപ്പൂര്‍വ്വമല്ല നാടകം ഇത്ര നന്നാവുമെന്ന് ആരും പ്രതീക്ഷീച്ചില്ല.

കേവിയുടേയും മഹേഷിന്റെയും പ്രത്യേകിച്ച് വരുണിന്റെയും സ്റ്റേജ് പ്രസന്‍സും പ്രതുത്പന്നമതിത്വവും ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടാറുണ്ട്. ആ നാടത്തിനു മുന്‍പില്‍ ഒരു കാണിയായി ഇരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത് എന്റെ കോളേജ് ജീ‍വിതത്തിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഓര്‍മ്മയായിരിയ്ക്കും. മറ്റാരെയുംകാള്‍ ആ നാടകം ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. കാരണം സ്ക്രിപ്റ്റ് എനിയ്ക്കല്ലേ അറിയൂ.

അവതരണം ഭ്രാന്താലയം 1

2007-11-21T11:59:00.000+12:00

മുന്‍‌‌കൂര്‍ ജാമ്യം:ഇത് എത്രമാത്രം എഴുതിഫലിപ്പിയ്ക്കാനാകുമെന്ന് എനിക്കറിയീല്ല. എന്നാ‍ലും ഒരു ശ്രമം.

ഫൈനലിയറിലെ ആര്‍ട്സ് ഫെസ്റ്റിവല്‍. പരിപാടിയുടെ സംഘാടകരായതുകൊണ്ടൂം ജീവിതത്തില്‍ ഇനി ഇതുപോലെ ഒരു ആഘോഷം അന്യമായേക്കാവുന്നതായതുകൊണ്ടും ഫൈനലിയേര്‍സിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എന്തുകൊണ്ടും പ്രധാനപ്പെട്ടത്. തിരുവാതിരികളി മുതല്‍ ഫാക്ഷന്‍ ഷോ വരെ കോളേജ് ഒന്നടങ്കം നാലു ഹൌസുകളായിതിരിഞ്ഞ് പൊരിഞ്ഞ പോരാട്ടം.

ഞങ്ങള്‍ ടോര്‍ണ്ണാഡോസ്. കിരണാണ് ക്യാപ്റ്റന്‍. തോമ്മാച്ചന്‍, കെ.വി, കെ.പി പിന്നെ ഞാനുമടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഹൌസിന്റെ കോര്‍ ഗ്രൂപ്പ്. ഒരു മേജര്‍ നാടകവും ഒരു മൈനര്‍ നാടകവും രംഗത്തിറക്കാനും ധാരണയായി. മെയിന്‍ നാടകം ‘മഴ തന്നെ മഴ’. തോമ്മാച്ചനും ജോസുമാണ് പ്രധാന കഥാപാത്രങ്ങള്‍. സ്കൂള്‍ ഓഫ് ഡ്രാമയില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു മാന്യദേഹം എല്ലാം നോക്കിക്കോളും. ഞങ്ങള്‍ ഒന്നാം സമ്മാനം പ്രതീക്ഷിയ്ക്കുന്ന നാടമാണ് അത്.

രണ്ടാമത്തെ നാടകം ഏതുവേണമെന്നുള്ള ആലോചനയിലാണ് ‘അവതരണം ഭ്രാന്താലയം’ എന്ന ജി.ശങ്കരപിള്ള(?)യുടെ നാടകത്തെ പറ്റി കെ.പി പറഞ്ഞത്. സാമൂഹ്യവിമര്‍ശനാത്മകമെന്നൊക്കെ പറയാവുന്ന ഒരു നാടകം. പ്രശ്നം മൊത്തത്തില്‍ ഒരു ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂറു വരും. സാമൂഹ്യവിമര്‍ശനം ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും ഒഴിവാക്കി കഥാതന്തുവിനെ മാത്രം നിറുത്തി ഞാനിരുന്നത് വെട്ടിച്ചുരുക്കി.

അതിന്റെ കഥ ഏതാണ്ട് ഇപ്രകാരമാണ്.
ഏതോ ഒരു സാംസ്കാരിക സമിതി ഒരു നാടക മത്സരം സംഘടിപ്പിയ്ക്കുന്നു. ബൈ മിസ്റ്റേയ്ക്ല് ഇന്‍‌വിറ്റേഷന്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു ഭ്രാന്താലയത്തിലെ കുറച്ചു ഭ്രാന്തന്മാര്‍ ഒരു നാടകവുമായി വരുന്നു. രാജാവ്, മന്ത്രി, ഭടന്മാര്‍ എല്ലാമുള്ള ഒരു രാജാപാര്‍ട്ട് നാടകം. നാടകത്തിനുള്ളിലെ നാടകം.

ഒരു രാജ്യം. ശബ്ദമുഖരിതമായ രാജ്യം. രാജാവിന് ഏറ്റവും പ്രീയപ്പെട്ടതും ശബ്ദം. ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നന്‍ മന്ത്രി, പിന്നെ സൈന്യാധിപന്‍ അങ്ങിനെ പോകുന്നു. ഒരു പുള്ളുവന്‍ തന്റെ പുള്ളുവക്കുടവുമായി വരുന്നു. സകലമാന ശബ്ദങ്ങളും ഉള്ള രാജ്യത്തെ പുള്ളവനെ ആരു ശ്രദ്ധിയ്ക്കാന്‍. അങ്ങിനെ പോകുന്നു കഥ.

രാജാവിന്റെ ഭാഗം അഭിനയിയ്ക്കുന്ന ഭ്രാന്തന്‍ മറവിക്കാരനായതിനാല്‍ അയാളുടെ കൂടെ ഒരു പ്രോം‌പ്റ്റര്‍ കാണും കൂടെ. എന്നു വച്ചാല്‍ പ്രോം‌പറ്റര്‍ നമ്മുടെ നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രമാണ് പക്ഷേ നാടകത്തിനുള്ളിനെ നാടകത്തിലെ അതായത് ഭ്രാന്തന്മാര്‍ അഭിനയിയ്ക്കുന്ന നാടകത്തിലെ കഥാപാത്രമല്ല.

ഭ്രാന്തമാര്‍ അഭിനയിയ്ക്കുന്ന നാടകം കാണുവാന്‍ പുള്ളുവന്റെ ഭാര്യ സാന്ദര്‍ഭികമായി വരുന്നു. ഭര്‍ത്താവിനെ സ്റ്റേജില്‍ കണ്ട് അവര്‍ അമ്പരക്കുന്നു. അതിന്റെ ഇടയില്‍ അവര്‍ കഥാപാത്രങ്ങളുമായി സംവദിയ്ക്കുന്നു.

രാജ്യത്ത് ഒരു മത്സരം നടക്കുന്നു. ശബ്ദങ്ങളുടെ മത്സരം. രാജാവിന് പിറന്നാള്‍ സമ്മാനമായി. പാവം പുള്ളൂവന്‍, അവനുണ്ടാക്കുന്ന സംഗീതത്തിന് എന്തുവില, അവനെന്തു സമ്മാനം കിട്ടാന്‍. പക്ഷേ ശബ്ദമുണ്ടാക്കേണ്ട സമയത്ത് രാജ്യം മുഴുവന്‍ നിശബ്ദമാകുന്നു.(അത് എങ്ങനെയാണെന്നറിയേണ്ടവര്‍ ‘അവതരണം ഭ്രാന്താലയം’ വായിക്കുക.) പുള്ളുവന്റെ സംഗീതം മാത്രം ഉയരുന്നു. രാജാവിന് ആ സംഗീതത്തിന്റെ വില മനസിലാക്കുന്നു.

സ്റ്റേജില്‍ കരണ്ടു പോവുന്നു. കരണ്ട് വരുമ്പോള്‍ സ്ടേജില്‍ നടമാരെ കാണാനില്ല. സംഘാടകന്‍ വന്ന് ഭ്രാന്തന്മാര്‍ കടന്നുകളഞ്ഞതായും ചിലപ്പോള്‍ കാണികളുടെ ഇടയില്‍ കണ്ടേക്കാം എന്നും അഭിപ്രായപ്പെടുന്നതോടെ നാടകം അവസാനിയ്ക്കുന്നു.

നടന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തു.രാത്രി പത്തു പത്തരമുതല്‍ പാതിരാവരെ പ്രാക്ടീസും തുടങ്ങി.
അവതരണം ഭ്രാന്താലയം 2

അയ്യേ...ഛേ...

2007-11-12T18:18:00.000+12:00

ഡൊം‌ളൂരില്‍ കുറച്ചുകൂടി തെളിച്ചുപറഞ്ഞാല്‍ ഡൊം‌ളൂര്‍ ജന്‍ക്ഷനില്‍ ഒരു ഹോട്ടലുണ്ട്. ഒന്നല്ല അവിടെ കുറേയുണ്ട് എന്നാണെങ്കില്‍ അതിലൊരെണ്ണം. പേരോ??!!! പേര് പേരയ്ക്ക. എന്തിനാ വെറുതെ അവരുടെ കച്ചോടം മുട്ടിയ്ക്കുന്നത്.

അവിടെനിന്നും അധികം ദൂരെയല്ല ഞങ്ങള്‍ ഇതിനുമുന്‍പ് താമസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സ്ഥലം. ഓഫീസില്‍ പോകുന്നത് നമ്മുടെ കഥാപാത്രമായ റെസ്റ്റോറന്റിനു മുന്‍പില്‍ കൂടെയാണ്.

ഫ്ലൈഓവറിന്റെ പണികാരണം ഒടുക്കത്തെ ട്രാഫിക്കുള്ള റോഡ്. പോരാത്തതിന് ഒന്നിനെയും കൂസാതെ പശുക്കള്‍ നിര്‍ഭയം റോഡിലൂടെ തേരാപ്പാരാ വിഹരിയ്ക്കുന്നു. അതുങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ എന്തുമാവാമല്ലോ. ഒരു ഭക്തന്‍ പശുവിന്റെ ലൈവ് മൂത്രം ഉള്ളം കയ്യില്‍ ശേഖരിച്ച് തലയിലൊഴിച്ചു.

റെസ്റ്റോറന്റിനു മുന്‍പില്‍ ഒരു ടെമ്പോയില്‍ നിന്നും മൂന്നു നാല് അണ്ഡാവ് ഇറക്കിവച്ചു. അണ്ഡാവ് എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ അറിയില്ലേ...സിലിഡറിക്കല്‍ ഷെയിപ്പിലുള്ള വലിയ പാത്രം. ജോലിക്കാരന്‍ ഒന്നാമത്തെ അണ്ഡാവുമായി അകത്തേയ്ക്കുപോയി. ഒരു പശുവന്ന് രണ്ടാമത്തെ അണ്ഡാവില്‍ തലയിട്ടു. എന്തെങ്കിലും തടഞ്ഞോ ആവോ. വണ്ടിയുടെ ഡ്രൈവര്‍ ഒന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ജോലിക്കാരന്‍ വന്ന് പശുവിനെ ഓടിച്ചുവിട്ട് രണ്ടാമത്തെ അണ്ഡാവുമായി വീണ്ടും അകത്തേയ്ക്ക് പോയി. മൂന്നാമത്തെ അണ്ഡാവില്‍ എന്തയിരുന്നെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു. അതില്‍ സാമ്പാറായിരുന്നു. സത്യമായിട്ടും അകത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോയ അണ്ഡാവുകളില്‍ എന്തായിരുന്നെന്ന് എനിയ്ക്കറിയില്ല.

ഞാന്‍ വേഗം ഓഫീസിലേയ്ക്ക് നടന്നും.

അധികം നാള്‍ കഴിയാതെ ഞങ്ങള്‍ സ്വന്തമായി കുക്കിംഗ് ആരംഭിച്ചു.

താരത്തിനൊപ്പം

2007-11-09T15:19:00.000+12:00

അരുണ്‍ പോള്‍ ഓണ്‍സൈറ്റിലായിരുന്ന സമയത്ത് അവരെല്ലാവരും കൂടെ ബ്രസ്സല്‍‌സിലേയ്ക്ക് ഒരു യാത്ര പോയി. യൂറോപ്യന്‍ യൂണിയന്റെ ജന്മദിനം ആഘോഷിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന സമയം. എവിടെയും ആഘോഷങ്ങള്‍. കുറേനേരം ചുറ്റിക്കറങ്ങിയ ശേഷം അവര്‍ റൂമിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോന്നു. റൂമില്‍ കുത്തിയിരിയ്ക്കുന്നതിനും നല്ലതാണല്ലോ ബാറില്‍ പോയി രണ്ടെണ്ണം പിടിപ്പിയ്ക്കുന്നത് അല്ലെങ്കില്‍ ഡിസ്കില്‍ മദാമ്മമാരൊത്തു നൃത്തം ചെയ്യുത്. ബാറിലേയ്ക്കുതന്നെ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കോക്ടെയിലും നുകര്‍ന്നുകൊണ്ട് നാട്ടുകാര്യവും വീട്ടൂകാര്യവും പറഞ്ഞ് പാരവച്ചും പരദൂഷണം പറഞ്ഞും സമയം കളയുന്നതിനിടയില്‍ ഒരു അന്‍പത്തന്‍‌ഞ്ച് അന്‍പത്താറു വയസു തോന്നിയ്ക്കുന്ന ഒരു മദ്ധ്യവയസ്കനും അയാളുടെ മകളും കൂടി നടന്നു പോകുന്നതു കണ്ടു. പറഞ്ഞറിയീക്കാനാവാത്ത ഒരായിരം വികാരങ്ങളോടെ അവര്‍ ചാടിയെണീറ്റു.

അവരുടെ സന്തോഷപ്രകടനങ്ങള്‍ കണ്ട് അയാള്‍ അവരുടെ അടുത്തേയ്ക്കുവന്നു. കുശലം ചോദിച്ചു, സുഖാന്വേഷണങ്ങള്‍ നടത്തി. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ സന്തോഷത്തോടെ ഫോട്ടൊയ്ക്ക് പോസ് ചെയ്തു. വിനീതനായ ഒരു സെലിബ്രീറ്റി. ഒരു ജന്മം മുഴുവന്‍ അഭിമാനിയ്ക്കുവാനുള്ള നിമിഷങ്ങള്‍....

അത് ആരാ‍യിരുന്നെന്നു ചോദിച്ചാന്‍ വെള്ളിത്തിരയില്‍ സുപരിചിതനായ.....ബാഷയായും പടയപ്പയുമൊക്കെ അവതരിച്ച മന്നന്‍ രജനീകാന്ത്.

ഓണ്‍സൈറ്റില്‍ നിന്നും മടങ്ങിവന്ന് ഓഫീസില്‍ ഇപ്പോള്‍ അരുണ്‍ പോള്‍ ഒരു ചിന്ന തലൈവരായി വിലസുകയാണത്രെ. തമിഴന്മാരൊക്കെ അവനെ ‘luckiest in this planet’ ആയിട്ടാണത്ര കാണുന്നതു പോലും. അവന്റെയിക്കെ ടൈം

ജബ്ബാര്‍ പറഞ്ഞ കഥ

2007-11-06T20:19:00.000+12:00

കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേര്‍സിറ്റിയില്‍ MCA സെമസ്റ്റര്‍ എക്സാമിനേഷന്റെ തലേദിവസം; പകലുമുഴുവനും ആലസ്യത്തിലും പിന്നെ വെടിവട്ടത്തിലും മുഴുകിയവര്‍ക്ക് നാളെ പരീക്ഷയാണല്ലോ എന്ന ബോധമുദിച്ചപ്പോള്‍ സമയം പാതിരാ. എന്തുപഠിയ്ക്കണം,എങ്ങിനെ പഠിയ്ക്കണം, എങ്ങിനെ തുടങ്ങണം എന്നിക്കെയുള്ള ചര്‍ച്ച പുരോഗമിയ്ക്കവെ മൂലയ്ക്കുനിന്നും ഒരു സഹൃത്തിന്റെ ഒട്ടും ഗൌരവം വിടാതെയുള്ള ഒരു ഒരു കമന്റ്.

“ബേബിച്ചാ സമയം കളയണ്ട......”
ഒരു അര്‍ദ്ധവിരാമത്തിനുശേഷം
“നമുക്ക് ഉറങ്ങാം.”

ശാന്തത്തിന്റെ കോട്ട്

2007-08-18T18:18:00.000+12:00

രാവിലെ ലാബാണ്, ഉച്ചവരെ. സര്‍ക്യൂട്ട് ലാബ്. ലാബില്‍ കോട്ട് നിര്‍ബന്ധമാണ്. നേവീ ബ്ലൂ കളറിലുള്ള കട്ടിയുള്ള ഓവര്‍ക്കോട്ട്.

ഹോസ്റ്റലില്‍ ഒരുക്കങ്ങള്‍ തകൃതിയായി നടക്കുന്നു. ചിലര്‍ കഴിഞ്ഞയാഴചത്തെ ലാബിന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ട് എഴുതുന്നു. ഇന്നുചെയ്യനുള്ള സര്‍ക്യൂട്ട് വരയ്കുന്നു. ഷൂ പോളീഷ് ചെയ്യുന്നു. റൂമുറൂമാന്തരം കയറിയിറങ്ങി ഒരു കോട്ട് ഒപ്പിയ്ക്കാന്‍ പരിശ്രമിക്കുന്നു. കോളേജു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ എല്ല്ലാവര്‍ക്കും കോട്ടുണ്ടായിരുന്നതാണ്. ഇതെല്ലാം മേലോട്ടു പോയോ കീഴോട്ടൂ പോയോ എന്നറിയില്ല, ഹോസ്റ്റലില്‍ ഇപ്പോള്‍ വളരെക്കുറച്ച് കോട്ടൂകളേയുള്ളൂ. അതാണ് ജൂണീയേര്‍സും സീനിയേര്‍സും എന്നു വേണ്ട സകലമാന ഹോസ്റ്റല്‍ നിവാസികളും മാറിമാറി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ശാന്തം! ഇതുപോലെ ബെല്ലും ബ്രെയിക്കും ഇല്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യനെ ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം കാരണം കാള എന്നാണത്രെ അവന്‍ അവന്റെ സ്കൂളില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ കോളേജിന്റെ വോളീബോള്‍ കോര്‍ട്ടില്‍ ഫുഡ് ബോള്‍ കളിച്ചു. ശാന്തത്തിന്റെ കാലില്‍ പന്തുകിട്ടി. പന്തുകാലില്‍ കിട്ടിയാല്‍ പിന്നെ ശാന്തം മഹാഭാരതത്തിലെ അര്‍ജുനനെപ്പോലെയാണ്. പന്തുമാത്രമെ കാണൂ. പിന്നെ എതിര്‍ ഗോള്‍മുഖത്തേയ്ക്കോരു പാച്ചിലാണ്. അതിന്റെ മുന്‍പിലെങ്ങാനു ആരെങ്കിലും ചെന്നുപെട്ടാല്‍ പിന്നെ അവന്റെ കാര്യം പോക്കാ. അങ്ങനെ കോര്‍ട്ടിന്റെ(തത്കാലം ഗ്രൌണ്ട്) വലതുവശത്തുകൂടി കുതിച്ച ശാന്തം മുന്‍പിലുണ്ടായിരുന്ന തെങ്ങ് ചെന്നിടിച്ച് നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അതാണ് ശാന്തം.

ഒന്നാം വര്‍ഷം ഹോസ്റ്റലിന്റെ ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറിലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ താമസം. ഡോ‍മെട്രിയുടെ ഓപ്പസിറ്റ് റൂമിലാണ് ശാന്തത്തിന്റെ റൂം. വാതില്‍ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങിയാ‍ല്‍ കാണുക ഡോമെട്രിയുടെ ഭിത്തിയായിരിയ്കും. രാവിലേ എഴുന്നേല്‍ക്കുക എന്ന ദുശീലം ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഹോസ്റ്റലിലേയ്ക്കു വരുന്ന ഫോണ്‍കോളുകള്‍ അറ്റന്‍‌ടു ചെയ്യുക എന്ന ഗതികേട് എനിക്കുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഉണരുവാന്‍ താത്പര്യമേ ഇല്ലാത്തവരെ ഉണര്‍ത്തി, അവന് ഫോണ്‍ വന്നിട്ടൂണ്ട് എന്ന നഗ്നസത്യം മനസിലാക്കിക്കുക എന്നത് ശ്രമകരമായ ജോലിതന്നെയാണ്.
രാത്രി മൂന്നുമൂന്നരവരെ പഠിച്ചിട്ട്(?) കിടക്കുന്ന ശാന്തത്തിനെ പോലുള്ളവരുടെ കാര്യം പറയുകയും വേണ്ട. ശാന്തത്തിന്റെ കാര്യം പ്രത്യേകിച്ചും.

ശാന്തത്തിന് എങ്ങാനും ഫോണ്‍ വന്നാല്‍ പിന്നെ കോമഡിയാണ്. കട്ടിലിന്‍ നിന്ന് എണീറ്റ് പുള്ളിക്കാരന്‍ ഒരോട്ടമാണ്. വൈകിക്കെടന്നതിനാല്‍ രാ‍വിലെ ഒരു ബോധവും കാണില്ല. ആദ്യം കട്ടിലിലും മേശയിലും ഒക്കെ തട്ടിയും മുട്ടീയും വാതിലില്‍ ചെന്നിടിയ്ക്കും. വാതില്‍ അടച്ചിട്ടിരിയ്കുകയാണെന്ന നഗ്നസത്യം മനസിലാക്കി വാതില്‍ തുറന്ന് നേരെ മുപോട്ടോടൂം. ഡോമെട്രിയുടെ ഭിത്തിയില്‍ ചെന്നിടിയുക്കും. ഓ..ഡൊമെട്രിയുടെ ഭിത്തി മുന്‍പിലുണ്ടായിരുന്നല്ലേ ..എന്ന സത്യം മനസിലാക്കി ഇടത്തോട്ടൂ തിരിഞ്ഞ് .....................

ചുരുക്കത്തില്‍ അതാണ് ശാന്തം. ബെല്ലും ബ്രെയിക്കും ഇല്ലാത്ത ശാന്തം.

പറഞ്ഞു വന്നത് ലാബിലേയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കമാണ്. ഒരുമാതിരിപ്പെട്ട എല്ലാവരും ലാബിലേയ്ക്ക് നീങ്ങിത്തുടങ്ങി. ശാന്തം റെഡിയായിട്ടില്ല. ഹരി കാര്‍പോര്‍ച്ചില്‍ ശാന്തത്തിനെ കാത്തു നില്‍ക്കുകയാണ്. പെട്ടന്ന് ഡ്രസ്സു ചെയ്ത് റൂമിനു പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോഴാണ് കോട്ടെടുത്തിട്ടീല്ലല്ലോ എന്ന സത്യം ശാന്തം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. വാതില്‍ തുറന്ന് റൂമിലേയ്ക്ക് കയ്യിട്ട് അയയില്‍ തൂങ്ങുന്ന കോട്ട് വലിച്ചെടുത്തു തോളത്തേയ്ക്കിട്ട് ശാന്തം പാഞ്ഞു. മനസില്‍ ഡയോഡുകളും റസിസ്റ്ററുകളും സര്‍ക്യൂട്ടൂകളും മാത്രം.

കാര്‍പോര്‍ച്ചിലെത്തിയ ശാന്തത്തിനെ കണ്ട് ഹരിക്ക് ചിരിയ്ക്കാതിരികാനായില്ല. ഹരി എന്നല്ല അപ്പോള്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ചിരിച്ചു. അല്ല! തോളത്ത് കോട്ടിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ലുങ്കിയിട്ടോണ്ട് കോളേജിലേയ്ക്കു പായുന്ന ഒരാളെ കണ്ടാല്‍ ആര്‍ക്കാണ് ചിരിക്കാതിരിക്കാനാവുക!

വേകാത്ത പരിപ്പ്‌

2007-05-31T00:09:00.000+12:00

കിരണ്‍ ചെന്നൈയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ ജോലിയില്‍ പ്രവേശിച്ചിട്ട് വര്‍ഷം രണ്ടു കഴിഞ്ഞു. കോളേജില്‍ നിന്ന് ഒരു വലിയ ജനാവലി തന്നെ അവിടെ ജോയിന്‍ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും പലരും കമ്പനിമാറുകയോ ഉപരിപഠനാര്‍ത്ഥം ജോലി രാജിവയ്ക്കുകയോ ചെയ്തു. എന്നിട്ടും മനസില്‍ ഓണ്‍സൈറ്റ് മോഹങ്ങളും കയ്യിലൊരു അമേരിക്കന്‍ വിസയുമായി കിരണ്‍ ഇന്ന് അല്ലെങ്കില്‍ നാളെ എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അമേരിക്കയിലേയ്ക്ക് കാലും നീട്ടി കഴിയുന്നു. അടുത്തെവിടെയോ തേജൂഭായിയും സമാനമായ സ്വപ്നങ്ങളും കണ്ടുകൊണ്ട് സമയം തള്ളി നീക്കുന്നു.

ചെന്നെയിലെ ഒരു വരണ്ട സായാഹ്നത്തില്‍ വീടിന്റെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നിന്ന് വഴിയോരക്കാഴ്ചകള്‍ -പച്ചമലയാളത്തില്‍ ശുദ്ധ വായനോട്ടം - ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കിരണിന്റെ കണ്മുന്നിലേയ്ക്ക് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷാ വന്നു നിര്‍ത്തി. രണ്ടു പയ്യന്മാര്‍ ചാടിയിറങ്ങി. മേലെ പറഞ്ഞ് കമ്പിനിയിലേയ്കുള്ള പുതിയ റികൃട്ട്മെന്റ് ആവണം. കണ്ടിട്ട് ഒരു മലയാളി തഞ്ചമൊക്കെയുണ്ട്. ആസ് യൂഷ്വല്‍ ഓട്ടോ ചാര്‍ജിനെ പറ്റി അവിടെ ഒരു തര്‍ക്കം നടന്നു. മുറി തമിഴില്‍ പയ്യന്മാര്‍ എന്തോക്കെയോ പറഞ്ഞു തര്‍ക്കിച്ചു.

തര്‍ക്കത്തിനൊടുവില്‍ അതിലൊരുത്തന്‍ ഇങ്ങനെ ഓട്ടോക്കാരനോടു പറഞ്ഞു.
“അണ്ണേയ്.........അന്ത പരിപ്പ് ഇങ്കെ വേകമാട്ടാതെ!”

ഒന്നു മുതല്‍ പൂജ്യം വരെ

2007-04-25T00:17:00.000+12:00

80GB ഹാര്‍ഡിസ്ക് മാര്‍ക്കറ്റില്‍ അവതരിച്ച കാലം. താമസിയാതെ തന്നെ തേജൂഭായി തന്റെ പഴയ 40GB ഹാര്‍ഡ് ഡിസ്കിനൊപ്പം പുതിയ 80 GB യും കൂടെ ചേര്‍ത്ത് മൊത്തം 120 GB ആയി പരിഷ്കരിച്ചു. ഒരു എണ്‍പത് ജി.ബി ഫ്രീ സ്പെയിസ് കിട്ടിയവന്റെ ആക്രാന്തത്തില്‍ കിട്ടാവുന്ന വീഡിയോകളും MP3 കളും സോഫ്റ്റ് വെയറുകളും ഗെയിമുകളും ഒക്കെ കുത്തിനിറച്ച് ബാക്കി വന്ന ഒന്നര GB എങ്ങനെയാ നിറയ്ക്കേയ്ണ്ടതെന്നറിയാതെ പുള്ളിക്കാരന്‍ കുണ്ഢിതപ്പെട്ടു. എങ്കിലും 120GBയുടെ ഗമയില്‍ ആരുണ്ടെന്നെ തോല്പിക്കാന്‍ എന്ന ഭാവത്തില്‍ അദ്ദേഹം ഹോസ്റ്റലിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

അങ്ങനെ 120 പ്രൌഢിയില്‍ ഭായി വിലസിയിരുന്ന കാലത്തെ ഒരു അവധിദിവസം. ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് ചിലര്‍ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്കും മറ്റുചിലര്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിമുകളുടെ മായികലോകത്തേയ്ക്കും വഴുതിവീണ ഒരു ആഫ്‌റ്റര്‍നൂണ്‍. എത്രനേരം എന്നു കരുതിയാ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുക. തേജൂംഭായി ആപ്ലിക്കേകന്‍സ് എല്ലാം ക്ലോസ് ചെയ്ത് വെറുതെ Desktop refresh ചെയ്തു കളിക്കുവാനാരംഭിച്ചു. മേശപ്പുറത്ത് ചെരിഞ്ഞു കിടന്ന് വലതു കൈകൊണ്ട് മൌസുമാത്രം അനക്കി വെറുതെ refresh...refresh.....

എവിടെനിന്നെന്നറിയില്ല ഒരു മെസ്സേജ് സ്ക്രീനില്‍ വന്നു. എന്താ ഏതാ എന്നൊന്നും വായിക്കാനൊന്നും മിനക്കെട്ടില്ല....അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ഈ മെസ്സേജായ മെസ്സേജെല്ലാം വായിച്ചു നോക്കിയിട്ടാണോ നമ്മള്‍ OK അടിച്ചിരിക്കുന്നത്...എന്തിനധികം പറയുന്നു ഭായി OK ബട്ടണ്‍ പ്രസ്സു ചെയ്തു. ഒന്നും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ഹാങ്ങായോ????

തേജൂഭായി കസേരയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. കമ്പ്യൂട്ടറിന് അനക്കമില്ല. എന്നാല്‍ പിന്നെ ഒന്നു കറങ്ങിക്കളയാം എന്നു കരുതിക്കാണും. ഭായി മുറിയുടെ പുറത്തു കടന്നു.

ജിങ്കന്റെ മുറിയില്‍ വെടിവെയ്പ്പ് നടക്കുന്നു. കൌണ്ടര്‍‌സ്ടൈയ്ക്കാണ്. ടെററിസ്റ്റുകളും കൌണ്ടര്‍ ടെററിസ്റ്റുകളും തമ്മില്‍ പൊരിഞ്ഞ പോരാട്ടം. തേജൂബായി അനിലിന്റെ മുറിയിലേയ്ക്ക് നടന്നു. അവിടെ എയ്‌ജ് ഒഫ് എം‌പയേര്‍സ് പൊടിപൊടിക്കുന്നു. ചില സ്‌ട്രാറ്റജികള്‍ ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു. പിന്നെ സംസമില്‍ പോയി ഒരു പഫ്സും രണ്ടു രൂപയ്ക്ക് കടലയും വാങ്ങി. കടലയും കൊറുച്ചുകൊണ്ട് തേജൂഭായി തിരികെ മുറിയിലെത്തി.

അപ്പേള്‍ മറ്റൊരു മെസ്സേജ് തേജൂഭായിക്കു വേണ്ടി വെയിറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“Your 120GB is free now”.

Overheard during a train journey

2007-03-06T19:18:00.000+12:00

Often the proximity of my hometown (an overnight journey), has been a boon to me. The routine being, get into my seat, sleep, get up and i will be home. But in the recent past have been forced to make a couple of journeys in a day train and i awoke to a whole world that i was missing. This is one such incident. Make your own inferences. A lil understanding of Tamil will help...
"Dad! India is so hot. Chennai has not changed one bit dirty and sticky."
"Aaamam Pa, A/C le ticket kidakkale, Kerala pora train le..eppovume full than..ella malayalees-um chennai ille na bangalore -le thaan irukkanga..hmmmppph"
I glance up from my magazine and take note only to see the dad looking at me with contempt. I try and stay stone faced, to see where he was going with his comment. Bad thing to do in hindsight.
"Intha IT BPO vanthathile, chinna pasangalukku kode neraye kaasu kaiyle varathu..enna pannnanum nu theriyaama kettu kuttichavaru aakaranga...hmphhh"
I glance up again, just in time to catch the distinct scowl that was directed at me. Totally clueless as to what my crime was, I was perplexed. But the truth struck me a while later. He had caught me in conversation with a fellow traveller in malayalam and had taken for granted that i was malayalee and naturally couldnt follow Tamil. Now the perplexion was replaced by a wicked grin in my face. "hmmmm! interesting ;-) ".. My ears were now totally tuned to the frequency of the conversation, though i appeared to be engrossed in the book i had in hand.
" U know kanna, Girls in bangalore took a vow that from now on they will be good."
"Oh!really??"..
"yes, but what does that mean..they have been bad all this while...this generation i tell u...che"
I catch junior nodding his head vigorously in agreement.
Senior in contemplation and then a sudden burst " You are also in support right? How is it in australia"
Junior now in a quandry.."Well, Yes appa, well..mmm.." and with a sudden smile "Yeah I am in support, but i work in the day shift. There is not much chances during the day. But my friends work during the night and mmmm"
A moment of deafening silence
"They say that people do wrong during the night when there is no one looking"..Senior digesting the facts slowly...digesting regurgitating and then digesting it again...
A long pause and my ears are itching for the conversation to continue. The parties were each out maneuvering each other now. Playing mind games. And just as i was about to go back to the magazine...
"You should get married you know. It is time U settled down. The neighbours are always asking about you and I think that lady talked to your mother also. She has been pestering me for some time."
"Well Y appa, I am still young I need to enjoy life." And i suddenly and rashly turn to look at the son. An instant poem struck me then ..
"Chubby cheeks, Rosy chin...Though once i was thin, All that beer did me in"
and I bit my lips to avoid laughing as the image of this young guy rubbing his beer belly flashed before my eyes. Sadly for me the conversation in english stopped. Sadly for my neighbours I could follow Tamil.

In hushed voices
"Onakku nalla market aakum. And she is Sankaran's (Fictious name) only daughter"
"Gasp! Yaaaru ..Sangeetha (fictious name) va???...aval..seri alla appa".
"Dei, approm nee ethukku avalukku love letter kuduthe school le irukkumbothu??"
"Appa...po appa...."
"Ille da..innum ethra naalakku thaan nee australia le ippidi student visa le vela paape..avalum paakarthukku nalla irukka..Yarukkum onna paththi theriyaathu..Ippo kalyanam panni na nalla kaasu kidakkum da..Nee india le vanthu settle pannalam..naanga onga koode vanthu iruppom"
Junior in big trouble..and looking for a way out... and spots my Ipod..
"Appa..you know what this is.."
"Ethavathu mobile aa irukkum"..
"Ille ...Its called Ippod...u can listen to music..." Turns to me and asks me whether he can borrow it for a while. The dad plugs it into his ear and looks at me with a look that is still etched in my mind...The pod was playing "Ilayanila"..I try and not laugh. And a thoroughly flustered Dad quickly removes it and asks Junior.
"Dei...poratta sappadriya...Ponnusamy lenthu vanginathu..".."No appa, It is Junk food..and I dont want to eat all that unhygenic stuff.."
"Only one hour and I am already tired appa, this is more straining than the flight..Next time book it in flight appa...Y dont u change your scooter, Splendour is such a boring bike.. U know in Autralia....and the son went on and on and on.."
I look at senior and something told me that the conversation was now dead..and I doze off ...mmm overhearing can be such a wonderful thing..isnt it?

കാറ്റും മഴയും

2007-03-06T19:15:00.000+12:00

ഞാനും സനോജും ബാലനുംകൂടി ബാലന്റെ മുറിയിലിരുന്ന് കാരംസ് കളിതുടങ്ങിയിരുന്നു. സമയം ഏതാണ്ട് നാലുനാലര. കിരണ്‍ പുറത്ത് ബായ്ഗും വച്ചുകെട്ടി ഇടപ്പള്ളിയിലുള്ള ചെറിയമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനൊരുങ്ങുന്നു. മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം ഇപ്പോപ്പെയ്യും പെയ്യില്ല പെയ്യും എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. അപ്പോഴേ വിചാരിച്ചതാണ് കിരണ്‍ അങ്ങെത്തും മുന്‍പുതന്നേ മഴപെയ്യുമെന്ന്. ഞങ്ങള് ‍കളിതുടര്‍ന്നു.

മഴകനത്തു. പടിഞ്ഞാറുവശത്തുള്ള വാതിലിലൂടെ എറിച്ചിലടിക്കാനും തുടങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും കിരണ്‍ മടങ്ങിയെത്തിയിരുന്നു. ഈ മഴയത്ത് എങ്ങനെ പോകാനാണ്. കുറേ നേരം അവനവിടിവിടെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിന്നു. കുറച്ചുനേരം ബാലന്റെ മാസ്മരപ്രകടനങ്ങള്‍ കണ്ടു. മഴകുറഞ്ഞു. കുറച്ചുകൂടെ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മഴനിന്നു.

മഴയൊക്കെ നിന്നല്ലോ, എന്താടാ പോകുന്നില്ലെ എന്ന ചോദ്യത്തിന് കിരണിന്റെ ഉത്തരം ഞങ്ങളെ ചിരിപ്പിക്കാതിരുന്നില്ല. മഴമാറി പക്ഷേ, കാറ്റുണ്ടൂ് പോലും.
(കിരണ്‍ നന്നായി മെലിഞ്ഞിട്ടാണ്, എന്നേക്കാള്‍)

പരിചയം

2007-03-01T21:15:00.000+12:00

ആയിരത്തിനടുത്തു മാത്രം ജനസംഖ്യയുള്ള ഒരു കൊച്ചു കലാലയം. ഒരു ബാച്ചില്‍ 250ഇല്‍ താഴെമാത്രം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍. അവരില്‍ കുറച്ചുപേര്‍ക്ക് ക്യാമ്പസ് പ്ലേസ്‌മെന്റ് കിട്ടി ചെന്നൈയില്‍ ഉള്ള ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയില്‍ ജോലിയായി. അവരില്‍ മൂന്നുപേരായിരുന്നു ചൊപ്പിയും അനിതയും ദേവിനയും.

ഒരിക്കല്‍ -ജോയിന്‍ ചെയ്തിട്ട് അധികം ഒന്നും ആയിട്ടില്ല-ചൊപ്പിയും അനിതയും കൂടി കഫെറ്റേരിയായില്‍ കാപ്പികുടിക്കുന്നു. മലയാളത്തിലാണ് സംസാരം. അപ്പോഴാണ് ദേവിന അതുവഴി വന്നത്. സംഭാഷണം മലയാളത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് ദേവിന അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മലയാളികളാണല്ലേ?..........................................”

ആ നാലുവര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ദേവിന അവരെ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു????!!!!!!!!!!

ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം

2007-02-23T00:13:00.000+12:00

എട്ടു പത്തു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ്. ചങ്ങനാശ്ശേരി S.B ഹൈസ്കൂളില്‍ ജോണ്‍ സാറാണ് ഹെഡ്‌മാസ്റ്റര്‍. സാറിനെ പൊതുവെ എല്ലാവര്‍ക്കും പേടിയാണ്, കുട്ടികള്‍ക്കും കുറേശ്ശെ അധ്യാപകര്‍ക്കും. കുട്ടികളല്ലേ, സ്കൂളല്ലേ കുറച്ച് ഒച്ചയും ബഹളവുമൊക്കെ ഉണ്ടായെന്നിരിക്കും. അപ്പോള്‍ ജോണ്‍ സാര്‍ സ്കൂളിന്റെ ഒത്തനടുക്കുള്ള ബില്‍ഡിങിന്റെ തൂണില്‍ ചൂരലുകൊണ്ട് നാലടി അടിക്കും. സ്കൂള്‍ ശാന്തം. ഒരു മൊട്ടു സൂചി ഇട്ടൂനോക്കിയേ, സത്യമായിട്ടൂം കേള്‍ക്കാന്‍ പറ്റും.

സ്‌കൂളിന്റെ ഒത്തനടുക്കുള്ള ആ ബില്‍ഡിങിലാണ് ഓഫീസ് റൂം. മൂന്നുനിലയുള്ള കെട്ടിടമാണ് അത്. ഇപ്പോള്‍ ഉള്ളതില്‍ വച്ചേട്ടവും പഴക്കമുള്ളതും അതിനു തന്നെ. താഴത്തെ നിലയില്‍ ഓഫീസ് റൂം, ഹെഡ്‌മാസ്റ്ററുടെ മുറി, പിന്നെ ഒരു ടീച്ചേര്‍സ് റൂം ഇവയാണുള്ളത്. അതിനു മുകളിലുള്ള രണ്ടു നിലകള്‍ ക്ലാസ് റൂമുകളാണ്.

സ്കൂള്‍ മൊത്തത്തില്‍ മൂന്നു നാലു ബില്‍ഡിങ് ആണ്. ഹെഡ് മാസ്റ്ററിനാണെങ്കില്‍ ഇടക്കിടക്ക് ഒന്നു റോന്തുചുറ്റുന്ന പതിവുണ്ട്. എല്ലാ ബില്‍ഡിങിലൂടെയും ഒന്നു കയറിയിറങ്ങും. കുറുത്തക്കേടുകണിക്കുകയോ ക്ലാസില്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന കുറേയെണ്ണത്തിന് അടി ഉറപ്പാണ്. ഹെഡ് മാസ്റ്ററുടെ മുറിയില്‍ സാറില്ലെങ്കില്‍ അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം സാ‍റ് മേല്‍പ്പറഞ്ഞ റൊന്തുചുറ്റലിന് പോയീ എന്നാണ്.

നൂറുവയസ്സു കഴിഞ്ഞ സ്കൂളായതുകൊണ്ട് സ്കൂളിന്റെ മെയില്‍ ബില്‍ഡിങ് ആയ മേല്‍പറഞ്ഞ കെട്ടിടം വാര്‍ത്തതായിരുന്നില്ല. തടികൊണ്ടു തട്ടിട്ടതായിരുന്നു. ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ റൂമിന്റെ മുകളില്‍ ക്ലാസുള്ള കാര്യം ഞാന്‍ നേരത്തെ തന്നെ പറഞ്ഞുവല്ലോ. ഈ ക്ലാസിലെ ഏതോ ഒരു വിരുതന്‍ തട്ടിലെ പലകക്കിടയിലെ ഒരു വിടവ് കണ്ടു പിടിച്ചു. ഇതിലേകൂടെ നോക്കിയാല്‍ ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ റൂം വ്യക്തമായി കാണാനാകുമായിരുന്നു. ഈ വിടവിലൂടെ നോക്കി സാര്‍ റോന്തുചുറ്റലിനു പോയോ ഇല്ലയോ എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും റോന്തുചുറ്റാന്‍ ഇറങ്ങിയെങ്കില്‍ ക്ലാസിലെ കുട്ടികള്‍ക്ക് സിഗ്നല്‍ കൊടുക്കുകയും കുട്ടീകള്‍ അടങ്ങൈയിരിക്കുകയും സാറിന്റെ അടിയില്‍ നിന്നു രക്ഷപെടുകയും ചെയ്തു പോന്നു.
ഇങ്ങനെയൊരിക്കല്‍ ഒരുത്തന്‍ കുമ്പിട്ടൂകിടന്ന് വിടവിലൂടെ കാര്യങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കുയായിരുന്നു. വിവരങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ എല്ലാവരും ചുറ്റും കൂടുകയും ചെയ്തു. സാറ് മുറിയിലുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയുന്നതിന്നും മുന്‍പേ തന്നെ സാറ് ക്ലാസിനടുത്തെത്തിയിരുന്നു. സാറിനെ കണ്ടപാടെ കുട്ടികള്‍ എല്ലാവരും യഥാസ്ഥാനങ്ങളില്‍ പോയിരുന്നു, കുനിഞ്ഞു കിടന്നു നോക്കുന്നവനൊഴിച്ച്. അവനാകട്ടെ ഏകാഗ്രതയോടെ വിടവിലൂടെ കാര്യങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

സാറുവന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്നത് കുനിഞ്ഞു കുമ്പിട്ടു കിടക്കുന്ന ഇവന്റെ പിന്‍ഭാഗമാന്. ബാക്കി കുട്ടീകളെല്ലാം അച്ചടക്കത്തോടെ അവരവരുടെ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ ഇരുന്നു പഠിക്കുന്നു.
ശേഷം ഭാവനയില്‍...

അലാറം

2007-02-20T19:39:00.000+12:00

അന്നന്നുള്ള പാഠങ്ങള്‍ അന്നന്നു തന്നെ പഠിക്കണം.
പക്ഷേ അതിനൊക്കെ എവിടാ സമയം.!!
ഹോസ്റ്റലില്‍ രാത്രികളില്‍ കത്തിയടി, ചീട്ടൂകളി, സിനിമാ കാണല്‍ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ..........
എന്നാല്‍ പിന്നെ രാവിലെ ബ്രഹ്മമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ തന്നെ എണീറ്റിരുന്ന് പഠിച്ചാലെന്താ? പഠിക്കാന്‍ പറ്റിയ സമയം അതുതന്നെയാണെന്ന് ശാസ്ത്രം ശരിവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ശരി, അങ്ങനെയാകട്ടെ.
ടൈം പീസില്‍ അലാറം സെറ്റുചെയ്യുന്നു. അതിരാവിലെ ഉണരാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ കട്ടിലിലേക്ക്. രാവിലെ അലാറമടിക്കുന്നു. താന്‍ പോലുമറിയാതെ കപീഷിന്റെ വാലുപോലെ കൈകള്‍ നീണ്ടുചെന്ന് അലാറം ഓഫ് ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ കോളേജിലെക്ക് എഴുന്നള്ളതിന്റെ തൊട്ടുമുന്‍പെയാണ് ഉണരുക. ഇത് പഠിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹമുള്ള ഏതിരു ഹോസ്റ്റല്‍ നിവാസിയുടെയും പ്രധാന പ്രശ്നമായിരുന്നു, ആണ് ആയിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഈ പ്രശ്നം എങ്ങെനെ നേരിടാം എന്ന ഒരു ചര്‍ച്ച സനോജിന്റെ മുറിയില്‍ അരങ്ങേറി. ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഒരു പോംവഴി എന്നത് അലാറം ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കുക എന്നതാണ്. സനോജിന് രാവിലെ എണീറ്റ് പഠിക്കണമെന്നുണ്ട്. അലാറമൊളിപ്പിക്കാനുള്ള പണി സനോജ് ഹരിയെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. സനോജ് ഉറങ്ങി. ഹരി അലാറം സെറ്റു ചെയ്ത് എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചു.

രാവിലെ അലാറം കേട്ട് സനോജ് ഉണര്‍ന്നു. ടൈം‌പീസ് എവിടെ! അലാറമടിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ സനോജിന് ടൈം‌പീസ് കണ്ടു പിടിക്കാനാവുന്നില്ല. മേശപ്പുറത്ത്, മേശയുടെ അടിയില്‍, കട്ടീലിന്റെ അടിയില്‍ എന്നിങ്ങനെ നോക്കാവുന്ന എല്ലായിടത്തും നോക്കി. ഒരു രക്ഷയുമില്ല.

സഹികെട്ട് സനോജ് ടൈം‌പീസ് അന്വേഷിക്കുന്നത് മതിയാക്കി, കട്ടിലിനെത്തന്നെ അഭയം പ്രാപിച്ചു. അലാറം അപ്പോഴും അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നെ ഉണര്‍ന്നപ്പോഴേക്കും രാവിലെ ഒന്‍പതുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പട്ടുവും ബാലനും

2007-02-19T19:15:00.001+12:00

ഫസ്റ്റിയറില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തതുമുതല്‍ റാഗിങ് കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ എപ്പോള്‍ കണ്ടായും സല്യൂട്ടുചെയ്തുകൊള്ളണം എന്ന ഫോര്‍‌ത്തിയേര്‍സിന്റെ കല്‍പ്പന ശിരസ്സാവഹിച്ചതുകൊണ്ടാണ് പ്രശാന്തിന് പട്ടാളം എന്ന പേരു വീണത്. അതു ലോപിച്ച് പട്ടു എന്നായത് ചരിത്രം. ആ നാലുവര്‍ഷം കൊണ്ട് സ്വന്തം പേരു പോലും അദ്ദേഹം മറന്നിരിക്കണം അത്രക്ക് പ്രചാരം സിദ്ധിച്ചിരുന്നു പട്ടാളത്തിന് അഥവാ പട്ടുവിന്.

ആദ്യവര്‍ഷം അയല്‍‌പക്കമായിരുന്നെങ്കിലും അടുത്ത മൂന്നുവര്‍ഷവും പട്ടുവിന് സഹമുറിയനായി ബാലമുരുകനെ ലഭിച്ചു. ബാലമുരുകന്‍ പൊതുവെ ബാലന്‍ എന്നറിയപ്പെട്ടൂ. സ്നേഹമുള്ളവര്‍ ബാലേട്ടാ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിലും.

അങ്ങനെ ബാലേട്ടനും പട്ടാളവും കൂടി 2002 മുതല്‍ 2004 വരെയുള്ള കാലത്ത് ഹോസ്റ്റലിന്റെ രണ്ടാം നിലയില്‍ ബാത്ത് റൂമിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള 218ആം നമ്പര്‍ മുറിയില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടി.

യാദൃശ്ചികമായിരിക്കാം 2003 ഓണക്കാലത്ത് ഇറങ്ങിയ രണ്ടു ചലച്ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു ബാലേട്ടനും പട്ടാളവും.

കണ്ണനും ചൌക്കീദാറും

2007-01-29T05:32:00.000+12:00

കോളേജില്‍ ചളുകള്‍ മാത്രമടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കണ്ണനെ L&T കാര്‍ പൊക്കിക്കോണ്ടു പോയീ. ഊരുചുറ്റുകളെ സര്‍വാത്മനാ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന അവനെ അവര്‍ ഉത്തരേന്ത്യയുടെ പലഭാഗങ്ങളിലും നിയോഗിച്ചു.(രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും വൈദ്യന്‍ കല്‍പിച്ചതും പാല്).ഈ പര്യടനത്തിന്റെ ഇടയിലെപ്പോഴോ ആണ് അവന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഫര്‍ണ്ണസ്സിനുള്ളിലേക്ക് കയ്യില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണത്. ഇതേപോലെയൊരിക്കല്‍ കല്‍ക്കട്ടയിലായിരുന്നപ്പോഴാണ് അവന്‍ അവിടുത്തെ ഒരു ജമീന്‍‌ദാരുടെ സുന്ദരിയായ മകളെയും കൊണ്ട് സിനിമയ്ക് പോയത്(അതൊരു തെറ്റാണോ??!!).

കല്‍ക്കട്ടയിലായിരുന്ന കാലമത്രയും അവന്‍ ടി ജമീന്‍‌ദാരുടെ അതിഥി ആയിരുന്നു. അതിഥി എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ രാജകീയമായ താമസം സമീന്‍‌ദാരുടെ വീട്ടില്‍ എന്നര്‍ഥം. കല്‍ക്കട്ട എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പ്രോപ്പര്‍ കല്‍ക്കട്ടയാണ് തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. കല്‍ക്കട്ടയുടെ അടുത്ത് എന്നു പറയാവുന്ന എതോ ഒരു പട്ടിക്കാട്. ഹോട്ടലുകളോ ലോഡ്‌ജുകളോ ഇല്ലാത്ത ആ കാട്ടുമുക്കില്‍ ഒരു എന്‍‌ജിനീയര്‍ക്കു താമസിക്കാന്‍ കൊള്ളാവുന്ന ഒരിടം എന്നു പറയുന്നത് ആ ജമീന്‍‌ദാരുടെ വീടുമാത്രമായിരുന്നിരിക്കണം.

ആയിടെ ഒരിക്കല്‍ വര്‍ക്ക് സൈറ്റില്‍ നിന്നും വൈകിവന്ന കണ്ണനെ ജമീന്‍‌ദാരുടെ ചൌക്കീദാര്‍ ഒന്നുപദേശിച്ചു. മറ്റൊന്നുമല്ല കുറച്ചു നേരത്തേ വരണമെന്നൊന്നു പറഞ്ഞു. പോരേ പൂരം. ഇന്ത്യയിലെ ഒരു പ്രമുഖകമ്പനിയില്‍ ജോലിചെയ്യുന്ന ഒരു എന്‍‌ജിനീയറെ വെറും ഒരു ചൌക്കീദാര്‍ ഉപദേശിക്കുകയോ. ഇഷ്ടന്‍ ചെറുതായോന്നു ചൂടായി. തന്റെ വര്‍ക്ക് ലോഡിനെക്കുറിച്ചും ഉത്തരവാദിത്ത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഒന്നു വിളമ്പി. ഒരുമാതിരി ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റലിലെ മാതിരി പറയുന്ന സമയത്ത് വരാനും പോകാനും തന്നെക്കിട്ടുകയില്ലെന്നു തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.

ചൌക്കീദാര്‍ എല്ലാം ക്ഷമയോടെ കേട്ടു. കണ്ണന്‍ ഒന്നടങ്ങിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ മതിലിനപ്പുറത്തേക്കു ചൂണ്ടുവിരല്‍ നീട്ടി. അയാളുടെ വിരലുകളെ പിന്തുടര്‍ന്ന് കണ്ണന്‍ അപ്പുറത്തെ കുളത്തിന്റെ കരയിലേക്ക് നോക്കി. ഒന്നു ഞെട്ടി. ചെറുതായിട്ടല്ല, സാമാന്യം കാര്യമായിത്തന്നെ ഒന്നു ഞെട്ടി. കുളത്തില്‍ നിന്നു വെള്ളം കുടിച്ചിട്ട് ഒരു പുള്ളിപ്പുലി തിരിച്ചു പോകുന്നു.

ഗുണപാഠം:- അതിനു ശേഷം കണ്ണന്‍ വൈകി വന്നിട്ടീല്ല.(അല്ലേ കണ്ണാ??)

നൂറിന്റെ വ്യത്യാസം

2007-01-16T22:12:00.000+12:00

കോളേജില്‍ ആര്‍ട്സ് സ്പോര്‍ട്സ് മത്സരങ്ങള്ള house -ഉകള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഗ്ലാഡിയേറ്റേര്‍സ്, നൈറ്റ്സ്, ഷോഗണ്‍സ്, ടൈറ്റന്‍സ് ഇവയാണ് ഹൌസുകള്‍. ആദ്യം കായിക മത്സരങ്ങളാണ്. അതുകഴിഞ്ഞാണ് കലാമത്സരങ്ങള്‍. കലാകായികമത്സരങ്ങളെല്ലാം ചേര്‍ന്നാണ് ഒരു ഹൌസ് വിജയിയാവുക.

കായികമത്സരങ്ങള്‍ നടക്കുകയാണ്. ടൈറ്റന്‍സ് പോയിന്റുകള്‍ വാ‍രിക്കൂട്ടുകയാണ്. അതേസമയം ഗ്ലാഡിയേറ്റേര്‍സ് എങ്ങിനെയെങ്കിലും നാലു പോയിന്റ് ഒപ്പിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാ‍ണ്. നമ്പ്യാരോ, ആരോമലോ, ടി.കെ യോ(എല്ലാവരും ഗ്ലാഡിയേറ്റേര്‍സ്) ആരൊ ആ രഹസ്യം മനസ്സിലാക്കി. പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ഹൈജമ്പിന് മത്സരിക്കാനാരുമില്ല. എങ്ങനെയുങ്കിലും മൂന്നു പെണ്ണുങ്ങളെ തപ്പിയെടുത്ത് മത്സരിപ്പിച്ചാല്‍ ചുളുവില്‍ മൂന്നു പ്രൈസുകളും ആറു പോയിന്റും ചുളുവില്‍ അടിച്ചുമാറ്റാം.
കോളേജിലായിരുന്ന സുമന്റെ ഫോണില്‍ ഒരു മെസേജ്. എങ്ങനെയെങ്കിലും മൂന്നു പെണ്ണുങ്ങളെയും സംഘടിപ്പിച്ച് യൂണിവേര്‍സിറ്റി ഗ്രൌണ്ടില്‍ എത്തണം.

കഷ്ടപ്പെട്ട് ബുദ്ധിമുട്ടി ചാട്ടക്കാരെയുംകൊണ്ട് ഗൌണ്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ സുമന്‍ കണ്ട കാഴ്ച സുമനെയെന്നപോലെ ഏതൊരു ഗ്ലാഡിയേറ്ററുകാരനെയും കാരിയെയും വേദനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. ടൈറ്റന്‍സിലെ സമീല്‍(ഫൈനല്‍ ഇയര്‍) മൂന്നു പെണ്ണുങ്ങളെയും കൂട്ടി വന്നിരിക്കുന്നു. ഉറപ്പിച്ച സമ്മാനം പോയീന്നറിഞ്ഞ സുമന്‍ സമീലിനോടു കെഞ്ചി.

“സമീലേ, നിങ്ങള്‍ക്കേതായാലും ആവശ്യത്തിനു പോയിന്റുണ്ട്. ഞങ്ങളാണെങ്കില്‍ അക്കൌണ്ട് തുറന്നിട്ടില്ല. ഈ രണ്ടു മൂന്നു പോയിന്റേലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടിക്കോട്ടെ”.

സമീലുണ്ടോ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നു. “എടീ, ഞങ്ങള്‍ ഇക്കര്യത്തില്‍ തികച്ചും പ്രോഫഷണലാണ്. ഫൈനല്‍ സ്കോര്‍ക്കാര്‍ഡ് ഇടുമ്പോള്‍ ഒരു നൂറുപോയിന്റിന്റെ വ്യത്യാസം ഉണ്ടാവണം. അതാണു ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. അതില്‍ സെന്റിമെന്‍സിനൊന്നും ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല.” അങ്ങനെ ആ പോയിന്റ്സും ടൈറ്റന്‍സ് സ്വന്തമാക്കി.

Sports കഴിഞ്ഞു, Arts ഉം കഴിഞ്ഞു. final scorcard ഇട്ടു. സമീലിന്റെ നൂറുപോയിന്റിന്റെ ലക്ഷ്യം സാധിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവര്‍ അതിന്റെ അടുത്തെത്തി. 97 പോയിന്റ്സിന്റെ വ്യത്യാസം.

നൈറ്റ്സ് - 243
ഷോഗണ്‍സ് - 239
ഗ്ലാഡിയേറ്റേര്‍സ് -227
ടൈറ്റന്‍സ് -146

അറം‌പറ്റുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഇങ്ങനെ വേണം. സത്യം ചെയ്താല്‍ ഒത്തിരിക്കണം.

ബക്രീദ് -പുതുവത്സര ആശംസകള്‍

2006-12-31T19:34:00.000+12:00

എല്ലാവര്‍ക്കും ബക്രീദ് -പുതുവത്സര ആശംസകള്‍

Oh, jingle bells

2006-12-22T21:07:00.000+12:00

ക്രിസ്തുമസ് ...................ഓര്‍മ്മകളുടെ വേലിയേറ്റം...............

സീനിയേര്‍സിനു വേണ്ടി പടക്കം മേടിച്ചത്......................

ജൂണിയേര്‍സിനെക്കൊണ്ട് പടക്കം മേടിപ്പിച്ചത്.....................

കിളിമാന്‍ പറത്തിയ ഒരു വാണം കോളേജിന്റെ ഓഫീസിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പറന്നത്................

വേറൊരെണ്ണത്തിനെ പ്രിന്‍‌സിയുടെ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി പറത്തിയത്.....................................

എല്ലാവര്‍ക്കും ശാന്തിയും സമാധാനവും നന്മകളും നിറഞ്ഞ ഒരു ക്രിസ്തുമസ് ആശംസിക്കുന്നു.

മോഹന്‍ തോമസ്സിന്റെ ഉച്ചിഷ്ടവും...........

2006-12-21T17:03:00.000+12:00

മെസ്സില്‍ നിന്ന് നെയ്ചോറും ചിക്കന്‍ കറിയും കഴിച്ച് നോണ്‍വെജിടേറിയന്‍സും നെയ്ചോറും ഗോപീമഞ്ചൂരിയനും കഴിച്ച് വേജിറ്റേറിയന്‍സും വേജിറ്റേറിയന്‍സിനു മാത്രം അവകാശമുണ്ടായിരുന്ന് പായസം സ്നേഹത്തിന്റെ പുറത്ത് പങ്കുവച്ച് സകലമാന ഹോസ്റ്റല്‍ നിവാസികളും അവരവരുടെ സങ്കേതങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. ഉള്ള നാണയത്തുട്ടുകള്‍ വാരിയെടുത്ത് ചിലര്‍ ഷം‌ലയിലേക്ക് മതിലുചാടിയും അല്ലാതെയും ലൈംജ്യൂസു കുടിക്കാന്‍ പോയി. ചിലര്‍ സംഘം തിരിഞ്ഞ് ഇരുപത്തെട്ടും അന്‍പത്താറും റമ്മിയും ഒക്കെ കളിക്കാന്‍ കോപ്പു കൂട്ടി. ചിലര്‍ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ സിനിമ കാണാനാരംഭിച്ചു. ചിലര്‍ എയിജ് ഓഫ് എമ്പയേര്‍സ്, കൌണ്ടര്‍ സ്ടൈക്ക് ഇത്ത്യാദി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഗെയിമുകള്‍ ആരംഭിച്ചു. ചിലരാകട്ടെ കത്തിയടിയില്‍ മുഴുകി.

കുഞ്ഞിരാമന്റെ മുറിയില്‍ കത്തിയടി നടക്കുകയായി. നാട്ടിന്‍പുറത്തെ ചായക്കടയെ തോല്പിക്കുന്ന സംവാദങ്ങള്‍ അരങ്ങേറി. അതിന്റെ ഇടയില്‍ ഏതൊ ഒരുത്തന്‍ ഒരു ഡയലോഗുവിട്ടു. സുരേഷ് ഗോപിയുടെ വിശ്വപ്രസിദ്ധമായ ഡയലോഗ്.”മോഹന്‍ തോമസ്സിന്റെ ഉച്ചിഷ്ടവും അമേധ്യവും.......“.
പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തിയില്ല അതിനുമുന്‍പേ കുഞ്ഞിരാമന്‍ വീരവാദം മുഴക്കി. “ഞാന്‍ അമേധ്യം കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്”.
പെട്ടന്ന് കത്തിയടികളാല്‍ മുഖരിതമായിരുന്ന് അവിടെ സ്മശാനമൂകത പടര്‍ന്നു. കുഞ്ഞിരാമനെ ചിലര്‍ അത്ഭുതത്തോടെയും, ചിലര്‍ സഹതാപത്തോടെയും മറ്റു ചിലര്‍ അറപ്പോടെയും നോക്കി. താനടിച്ച സെല്‍ഫ്‌ഗോളിന്റെ ആഴവും പരപ്പും അപ്പോഴും മനസ്സിലാകാതെ കുഞ്ഞിരാമന്‍ ബ്ലിംഗസ്യ നിന്നു. ജിമ്മന്‍ സിജോയാകട്ടെ റൂമുറൂമാന്തരം കയറിയിറങ്ങി സംഗതി ഹോസ്റ്റല്‍ മുഴുവന്‍ ഫ്ലാഷാക്കുകയും ചെയ്തു.

സംഗതി അത്ര പന്തിയല്ല എന്നു മനസിലാക്കിയ കുഞ്ഞിരാമന്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തെത്തി അമേധ്യത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം തിരക്കി. സംഗതി നമ്പര്‍ ടു ആണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ശേഷവും കുഞ്ഞിരാമന്റെ മുഖത്ത് ആശങ്കകള്‍ അലയടിച്ചു.
“എടാ...അപ്പോള്‍ നമുക്ക് അമ്പലത്തില്‍ നിന്നു കിട്ടുന്ന സാധനത്തിന് എന്താ പറയുന്നത്..........ഓ അത് നൈവേദ്യമാണല്ലോ....അല്ലേ...സോറി.........”.

(സമര്‍പ്പണം: മലയാളികളെ അമേധ്യത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം പഠിപ്പിച്ച ആക്ഷന്‍ ഹീറോയ്ക്ക്)

-ജോജു

തേജു ഭായിയും കുറേ തെറികളും പിന്നെ ഞാനും

2006-12-10T04:21:00.000+12:00

എല്ലാവര്‍ക്കും ധാരാളം കഥകള്‍ പറയാനുള്ളത്‌ എന്‍‌ജിനീയറിംഗ്‌ College ലെ ആദ്യ വര്‍ഷത്തെ പറ്റിയാണ്‌...കാരണം അതായിരുന്നു നാലു വര്‍ഷങ്ങളിലും വച്ച് ഏറ്റവും സംഭവബഹുലമായിരുന്ന വര്‍ഷം...പ്രധാന കാരണം 'റാഗ്ഗിംഗ്‌' ഏന്ന ആ 'മഹത്തായ' സംഭവം തന്നെ. അത്തരമൊരു റാഗ്ഗിംഗ്‌ കഥയുമായി ഞാനും ഈ പരദൂഷണ കലയിലേക്കു രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുകയാണ്... എല്ലാവരുടെയും അനുഗ്രഹാശ്ശിസ്സുകല്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ തുടങ്ങട്ടെ...

ഈ കഥക്കു ആസ്പദമായ സംഭവം നടക്കുന്നതു 2001 January-February കാലഘട്ടതില്‍ ആണ് എന്നാണ് എന്റെ ഓര്‍മ.... ഞാനും തേജസും - അന്നു തേജു ഭായി വെറും 'തേജസ്‌' ആണ്. ഭായി ആയിട്ടില്ല-ഹോസ്റ്റലിനു പുറത്തു ആണു താമസിച്ചിരുന്നത്. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിന്റെ Main Reason ഹോസ്റ്റലിലെ റാഗ്ഗിംഗ്‌ തന്നെ..തേജസ്‌ College ന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു വീട്ടിലും ഞാന്‍ കുറച്ചു ദൂരെ ഉള്ള ഒരു വീട്ടിലും. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരും ശാപ്പാട്‌ അടിച്ചിരുന്നതു പുറത്തു കുറെ സീനിയര്‍സ്‌ നോക്കി നടത്തിയിരുന്ന ഒരു മെസ്സ്‌ ല്‍ നിന്ന്‌ ആയിരുന്നു. അത്യാവശ്യം നല്ല തൊതില്‍ റാഗ്ഗിംഗ്‌ നടന്നിരുന്ന ഒരു സ്ഥലമായിരുന്നു ആ മെസ്സ്‌..എല്ലാ ദിവസവും പേടിച്ചു പേടിച്ച് ആണ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള വരവ്‌. ജിനു, മാര്‍ത്താന്‍ഡന്‍, പെരെര തുടങ്ങിയ സീനിയര്‍സ്‌ ആയിരുന്നു ആ മെസ്സിലെ റാഗ്ഗിംഗ്‌ ഉസ്താദുകള്‍...അവന്‍മാരുടെ കയ്യില്‍ നിന്ന്‌ എല്ലാ ദിവസവും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ Quotation കിട്ടും. ഇല്ലാത്ത Association നു ഫണ്ടു പിരിക്കുക, class ലെ Girls ന്റെ Biodata സമ്പാദിക്കുക, Girls ന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നു സീനിയര്‍സ്‌ നു പ്രേമലെഖനം വാങ്ങുക.....അങ്ങനെ പല വിധത്തിലുള്ള കലാ പരിപാടികള്‍...:-) കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ മുന്‍പോട്ടുപൊകുമ്പോള്‍ ഒരു ദിവസം.... തേജസിനു മലയാളം എന്ന നമ്മുടെ മാതൃഭാഷ ശരിക്കു അറിയില്ല എന്ന നഗ്ന സത്യം സീനിയര്‍സ്‌ കണ്ടെത്തിയത്‌ അന്നു ആയിരുന്നു...പോരേ പൂരം!!!..അടുത്ത ചൊറിക്കു ഒരു കാരണം കിട്ടാന്‍ കാത്തിരിക്കുക്കയായിരുന്നു നമ്മുടെ പ്രീയപെട്ട സീനിയര്‍സ്‌..ഉടനെ പുതിയ ഉത്തരവ്‌ വന്നു..."തേജസ്‌ മലയാളം അക്ഷരമാല 25 തവണ - അതോ 50 ആയിരുന്നൊ??- എഴുതട്ടെ..അങ്ങനെ തേജസ്‌ മലയാളം അക്ഷരമാല വീണ്ടും പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...കഥകള്‍ ഇവിടം കൊണ്ടു ഒന്നും തീരുന്നില്ല..ഈ കഥാകാരനും കുറെ Quotations daily കിട്ടറുണ്ടായിരുന്നു..അങ്ങനെ എനിക്കു കിട്ടിയ ഒരു പണി ആയിരുന്നു 100 തെറികള്‍ 2 ദിവസം കൊണ്ട് എഴുതി കൊണ്ട് വരിക..കൂടാതെ extra ചൊറി പിന്നെം..."തെറികള്‍ എല്ലാം വ്യത്യസ്തമായിരിക്കണം"..അങ്ങനെ ഞാന്‍ തെറി രചന ആരംഭിച്ചു..എന്റെ നാട്ടില്‍ അയല്‍പക്കത്തു ഒരു കുടിയന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു..അയാള്‍ പറയുന്ന തെറികള്‍ ഒക്കെ ഞാന്‍ ധാരാളം കേട്ടിട്ടുണ്ട്..പിന്നെ ഈ സുകൃതജപങ്ങള്‍ ഒക്കെ ദിവസവും ഉരുവിടുന്ന അനവധി കൂട്ടുകാര്‍ വെറെയും..അതു കൊണ്ട് ഒരു മാതിരി പെട്ട തെറികള്‍ ഒക്കെ എനിക്കു നല്ല വശമായിരുന്നു..അതൊക്കെ മനസ്സില്‍ ധ്യാനിചും പല ചെറിയ തെറികള്‍ Permuataion ഉം Combination ഉം ഒക്കെ വച്ച് വലിയ തെറികള്‍ ആക്കിയും ഞാന്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ 100 എണ്ണം തികച്ചു..രണ്ട്‌ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ ഈ തെറികള്‍ സീനിയറ്‍സ്‌ ന്റെ സന്നിധിയില്‍ സമര്‍പ്പിച്ചു..അവര്‍ക്കു എന്തു കൊണ്ടോ അതു അത്യാവശ്യം ബോധിച്ചു..അതു കൊണ്ടു എനിക്കു വെറെ തെറി കേള്‍ക്കെണ്ടി വന്നില്ല..അങ്ങനെ അവര്‍ ഈ തെറികള്‍ വായിച്ച് കൊണ്ടു മെസ്സില്‍ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ആണ് അവന്‍മാര്‍ ഒരു Side ല്‍ ഇരുന്നു കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന തേജസ്‌ നെ കണ്ടത്..പെട്ടെന്നു തന്നെ കിട്ടി തെജസ്‌ നു പുതിയ പാര..."ഈ 100 തെറികളും നാളെ വരുമ്പോള്‍ കാണാ പാഠം പഠിച്ചിട്ടു വരിക.." പാവം തെജസ്‌...!!!.കൂടുതലും മലയാളം തെറികള്‍ ആയിരുന്നു...അവന്‍ എത്ര തെറി by-heart പഠിച്ചോ എന്തോ.... ???

കോപ്പിയടിക്കേണ്ടതെങ്ങനെ?

2006-12-06T16:07:00.000+12:00

ഞങ്ങള്‍ എന്‍ജിനീയറിംഗ്‌ കോളേജില്‍ ഒന്നാവര്‍ഷം. വര്‍ഷാവസാന പരീക്ഷ അരങ്ങേറുന്നു. സിവില്‍ ആന്‍ഡ്‌ മെക്കാനിക്കല്‍ ആണ്‌ വിഷയം. അതിന്റെ അവസാനത്തെ ചോദ്യം ഒരു ഇറെഗുലര്‍ ഷെയിപ്പ് ഉള്ള ഒരു പ്ളോട്ടിന്റെ വിസ്തീര്‍ണ്ണം കണ്ടുപിടിക്കാനോ മറ്റോ ആണ്‌. എന്തായാലും പത്തിരുപതു മാര്‍ക്കുള്ള ആ ചോദ്യമാണ്‌ ദിലീഷും ബിമിലും ഒഴികെയുള്ള വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പാസ്സാകണമോ വേണ്ടയോ എന്നു നിശ്ചയിക്കുന്നത്‌.

കൊച്ചിന്‍ യൂണിവേര്‍സിറ്റിയുടെ Question പേപ്പര്‍ ഘടന അറിയാന്‍ പാടില്ലാത്തവരുടെ അറിവിലേക്ക്‌. ഒന്നാമത്തെയും രണ്ടാമത്തെയും ചോദ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നിന്‌ ഉത്തരം എഴുതണം. അടുത്ത രണ്ടെണത്തില്‍ ഒന്ന്‌, അടുത്ത രണ്ടെണത്തില്‍ ഒന്ന്‌. അങ്ങനെ മൊത്തം പത്തു ചോദ്യത്തില്‍ അഞ്ചെണ്ണത്തിന്‌ ഉത്തരം എഴുതണം. ഓരോ ചോദ്യത്തിനും ഇരുപത്‌ മാര്‍ക്കു വീതം. ഇനി ഒരു വിഭാഗത്തിലുള്ള രണ്ട്‌ Option ഉം ഉത്തരം എഴുതിയാല്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കുള്ളത്‌ പരിഗണിക്കപ്പെടും.

അങ്ങനെ ഏലിയാസ്‌ സിവില്‍ ആന്‍ഡ്‌ മെക്കാനിക്കലിന്റെ അവസാനത്തെ ചോദ്യമായ മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സാധനത്തിന്‌ ഉത്തരം എഴുതുകയാണ്‌. അങ്ങനെ ഉത്തരമെല്ലാം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഏലിയാസ്‌ ഓട്ടക്കണ്ണിട്ട്‌ മുന്‍പിലിരിക്കുന്ന കിരണിന്റെ പേപ്പറിലേക്ക്‌ നോക്കി. കിരണിന്റെ ഉത്തരമല്ല ഏലിയാസിന്റേത്‌. കിരണിനെ മറ്റെന്തിനെക്കാളും വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്ന ഏലിയാസ്‌ സ്വന്തം ഉത്തരം നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം വെട്ടിക്കളയുകയും കിരണിന്റേത്‌ അപ്പാടെ പകര്‍ത്തുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ട്‌ വര്‍ദ്ധിച്ച ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കയ്യും കെട്ടിയിരുന്നു. ഉത്തരത്തിന്റെ കാര്യത്തില്‍ തന്നെപ്പോലും തീരെ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്ന കിരണാകട്ടെ ആ ചോദ്യത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ Option ഉം എഴുതി സമാധാനിച്ചു.

പരീക്ഷാഹാളിന്‌ പുറത്തെത്തിയപ്പോഴാണ്‌ ഏലിയാസിന്‌ സംഗതികളുടെ കിടപ്പ്‌ പിടികിട്ടുന്നത്‌. താന്‍ വെട്ടിക്കളഞ്ഞ ഉത്തരമാണ്‌ ശരിയെന്നും താന്‍ അടിച്ചുമാറ്റിയ കിരണിന്റെ ഉത്തരം പൊട്ടത്തെറ്റാണെന്നും ഉള്ള നഗ്ന സത്യം അവനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തി. പ്രസ്തുത പരീക്ഷയില്‍ രണ്ടാമത്തെ ഓപ്ഷനും എഴുതിയതിന്റെ ബലത്തില്‍ കിരണ്‍ പാസാവുകയും ഏലിയാസിന്‌ സപ്ളിയടിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഏതായായും റീവാലുവേഷനില്‍ പുള്ളി പാസായി എന്നു തോന്നുന്നു. പാവം ഏലിയാസ് അതില്‍ പിന്നെ കോപ്പിയടിച്ചിട്ടേയില്ല (സത്യം കിരണിന്റെ പേപ്പറില്‍ നിന്ന് കോപ്പിയടിച്ചിട്ടേയില്ല)

R.E.C കാലിക്കട്ട്

2006-12-06T15:15:00.000+12:00

ഫസ്റ്റിയറിലെ ഏതോ ഒരു ഒഴിവുനേരം.

ബാലന്‍ ചിന്താമഗ്നനായി കാണപ്പെട്ടു.

പന്തികേടു തോന്നിയ ഏലിയാസ്‌ അവനോട്‌ ചോദിച്ചു."എന്താ ബാലാ ആലോചിക്കുന്നത്‌?".

ബാലന്‍: "ഈ ശാന്തം എന്നാ പൊട്ടനാ"

ഏലിയാസ്‌: "അതെന്താ ബാലാ അങ്ങനെ?"

ബാലന്‍: "അവന്‌ R.E.C കാലിക്കട്ട്‌ കിട്ടുമായിരുന്നു. അവനത്‌ എടുത്തില്ല മണ്ടന്‍"

ഏലിയസ്‌: "ബാലാ നിനക്കും കിട്ടത്തില്ലായിരുന്നോ R.E.C കാലിക്കട്ട്‌?"

ബാലന്‍: "ശരിയാ, എനിക്കും കിട്ടുമായിരുന്നു. "

വെളുക്കാന്‍ തേച്ചത്‌........

2006-11-29T01:56:00.000+12:00

(കഥയിലെ യഥാര്‍ത്ഥ നായികാനായകന്‍മാര്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ഭീമനും ഒരു കൊടികെട്ടിയ സ്വാകാര്യബാങ്കും ആയതിനാല്‍ മാനനഷ്ടക്കേസുകൊടുക്കൊമോ എന്നു ഭയന്ന്‌ ഈയുള്ളവന്‍ അവയുടെ പേരു വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ലില്ല. സ്വയരക്ഷക്ക്‌ വേണ്ടി മറ്റൊരു വാചകം കൂടി ചേര്‍ക്കുന്നു. ഇതിലെ ഷബീര്‍ ഒഴിച്ചുള്ള കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക്‌ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ വ്യക്തികളോടോ സ്ഥാപനങ്ങളോടോ ഒരു സാമ്യവുമില്ല. വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ അങ്ങനെയെങ്ങാനും തോന്നിയാല്‍ അത്‌ വെറും യാദൃശ്ചികം മാത്രമാണ്‌. )
രംഗം ഒരു ഷബീറിന്റെ മുറി
ഷബീര്‍ സ്വന്തം കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്‍പില്‍ ചില ചില്ലറ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകള്‍ നടത്തുന്നു

എന്താണിത്‌ transaction update ആകുന്നുല്ല.
വീണ്ടും try ചെയ്യുമ്പോഴാണെങ്കില്‍ Network error.
പിന്നെയും try ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ database error
പിന്നെ athentication error
എങ്ങാണ്ടൂന്ന് തിരിക്കുകയും ചെയ്തു എങ്ങാണ്ടൊട്ട്‌ എത്തിയുമില്ല എന്നു പറയുന്നതുപോലെ താന്‍ നടത്തിയ Online transaction വഴിയിലെങ്ങാനും കുരുങ്ങിയോ എന്ന്‌ ഷബീര്‍ ഭയന്നു.
ശവങ്ങള്‌.......വല്ല കൊള്ളാവുന്ന സോഫ്റ്റ്‌വെയറും ഉപയോഗിച്ചുകൂടെ..........

കസ്റ്റമര്‍ കെയറിനെ വിളിച്ചുകളയാം

ഹല്ലോ........... dash ബാങ്കല്ലേ?
അതെ dash ബാങ്കാണ്‌.......
അതേ എന്റെ transaction update ആയില്ലല്ലോ.... എന്താണിത്ര താമസം? ക്ഷമിക്കണം സാര്‍ ഇവിടെ software നു ചില തകരാരുകള്
‍എന്നുപറഞ്ഞാലെങ്ങനാ........ഒരു കസ്റ്റമറിന്‌ ഒരു facility provide ചെയുപോല്‍ അതുമര്യാദക്ക്‌ നടത്തിക്കൂടെ.........

ഷബീര്‍ നല്ല ചൂടിയാലിരുന്നു. ബാങ്കിന്റെ അപ്പൂപ്പനേം അമ്മൂമ്മേനേം ഒക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞു കൂട്ടത്തില്‍ കസ്റ്റമര്‍കെയറിലിരിക്കുന്നവന്റെയും.. കസ്റ്റമര്‍ കെയറിലെ പയ്യന്‍ നിന്നു വിയര്‍ത്തു.

എല്ലാം ഒന്നടങ്ങി എന്നു തോന്നിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ചോദിച്ചു.
എന്താണു സാറിന്റെ പേര്‌
ഷബീ‍ര്‍
‍എവിടെ വര്‍ക്കുചെയ്യുന്നു...... dash software company
എതാണ്‌ സാര്‍ Domain
banking..
ഏതാണ്‌ product.....
പ്രോഡക്ടിന്റെ പേരു പറഞ്ഞു.
ഒരു ദീര്‍ഘനിസ്വസത്തിനു ശേഷം customer care executive തുടര്‍ന്നു.
എന്റെ സാറെ ആ product തന്നെയാണ്‌ ഞങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുനത്‌. ഞാനൊന്നു ചോദിക്കട്ടെ സാര്‍ , എന്താണി താമസം... ട്രാന്‍സാക്ഷന്‍ അപ്ഡേറ്റാകുന്നില്ലല്ലോ?എത്ര ബഗ്ഗുകളാണിതില്‍.... എത്ര കസ്റ്റമേര്‍സിന്റെ വായില്‍ നിന്ന്‌ ഞങ്ങള്‍ തെറി കേള്‍ക്കണം....... മര്യാദക്കു വര്‍ക്കു ചെയ്യുന്ന ഒരു product provide ചെയ്തു കൂടെ സാര്‍........ മനുഷ്യനെ തെറി കേല്‍പ്പിക്കാന്‍ ഓരോ സോഫ്റ്റ്‌വെയരും കൊണ്ടിറങ്ങിക്കോളും..... കസ്റ്റമര്‍ കെയര്‍ എക്സിക്കുട്ടിവ്‌ പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താന്‍ വിയര്‍ത്തു തുടങ്ങുന്നു എന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഷബീര്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

Cotton Ball and Match sticks!!!

2006-11-27T12:51:00.000+12:00

- This post has been posted after a weekend of investigative journalism in BLore. The final ingredients for the opening story fell in place as people unbeknown to each other opened up to yours truly with gossip about others and a request that it be blogged. These tit bits of information will be inserted into the cover story as applicable. For sensitive readers, discretion is advised.

The previous post by the author talked about the cover story in the first edition of PAASHAANAM. But what it tactfully failed to mention was that it also included a matrimonial section. Rather than calling it a section, it was a single ad titled "Bride wanted". Outrageously hilarious to everyone other than yours truly (in whose name the ad went out), reflections on the same provided the creative spark for this first post. The touchy subject of Campus romance. For readers who are wondering how the title fits in, please convert the title into mallu speak and introspect.

Romances among batch mates that were "hot" and "happening" in college started soon after ragging officially came to a close. The ragging period was officially earmarked for the seniors (who had lost chances within their batches) to court belles in the junior ranks. The innocent guys from the Mens Hostel (the author and the chief editor included) were happless intermediaries. The ladies would accept the messages and would add it to the long pile that they already had. The intermediaries also had to be tactful at playing a double game with the seniors, in trying to pit guys out to court the same ladies, against one another. Mind you, this was at a significant risk of being beaten up by both parties if the cat ever came out of the bag. (if not beaten up, atleast being pulled up by the scruff of the neck...OUCH...). But at the end of it all, the intermediaries sometimes can rest easy at having done something good for someone. In the author's case, the senior and the junior are enjoying life in a port city on the west coast of India. This was one of the more understated and dignified of the budding stories that blossomed during the four years.

This phenomenon can better be understood when you put into perspective a repressive society, unilmited access to titillation, pheromones in the campus air and peer pressure. An explosive mix that is waiting to be set off (reflect on title). Speaking on peer pressure, at the end of the first year, a bunch of sane guys, who never stood a chance against the well heeled and the TDH (Tall dark handsome types), called it quits and formed the "DESP-erate" gang- who took a vow to celibacy (atleast until they found the right "one").

The Biomedical batch at MEC was a very closely knit one and romances rarely spilled out. But, as avid gossip trackers would like to recall some did emerge. These again being dignified and understated, stayed out of the public eye for most. This long drawn out introduction brings us now to the subject of the ones that stayed in the public eye for long "The cotton ball and match stick" types.

Take one gud looking PYT (pretty young thing)...You have the cotton ball
Take one handsome hunk(The TDH type - tall dark handsome) ....you have the match stick.
Put them togethor and all u need is a "spark". The spark can be anything ranging from a common friend or a dance togethor during the arts. And if all else fails, the College tour. (Please wipe out the mishcievous smiles from your faces).
The end result is a glorious ball of flame, that burns quickly in a big flash. But all that remains at the end of 4 years is a puff of dark black smoke.

One of the first stories that broke through, was one of a city bred lass, falling for a jock (or was it the other way round...mmmm). It had everyone contemplating on the future of the couple as the slightly touchy subject of religion came in. The end of college, the girl gets promptly married. Although to some other guy. Last heard, the hapless chap is now vowing revenge by reaching for the stars. Love can be so motivating...

Next to break out was a fairy tale romance where nothing came in between not even religion. The families approved and the speculators and the bystanders were sure that it will result in holy matrimony, if not, atleast a baby. The chemistry was simply electrifying and the odds were heavy. Last heard it is no more "Happening". Distance and the munitae of a daily routine can take its toll on any relationship you know. And yes there is no baby still.

It is also prudent to mention the case of the extremly cute cotton balls, who seem to be in a fire fighting mode right through the four years. Judging from the haste in which they get married after leaving college, one cannot help but draw the conclusion that all the firefighting has left them exhausted after all....

The 2000 batch of MEC was comparatively less endowed with such stories. The 2001 batch was way ahead in the game. DISCREET was something that was missing from the dictionary of the juniors. There were numerous sightings of "cosy" couples over the years. But what leaves a bitter taste is this case of a Romeo getting a Juliet married off to someone else. The movies are spoiling the kids I tell you. Maybe it is a case of "we were just friends" syndrome. Or maybe the guy is suffering from Blood cancer and he wants the girl to be happy for the rest of her life....one never knows.

The advent of the internet into the Mens hostel saw guys who were sidelined getting some of the action. A budding romance that was founded in the hallowed rooms of Yahoo! chat with a lil expert help from one Mr.GSP, is still seemingly growing strong. The hero has been spotted in and around bangalore, a gud 400 kilomteres away from his home, evading friends and claiming to be 400kms away even when caught red handed.

Upon further introspection of all such gossip and hearsay, and the marriage invitations doing the rounds of the XMEC bullettin board, it emerged that "Campus romance" per se is not doomed as popular opinion is wont to believe. The readers might be delighted to note that a story that developed in the back benches of the EA 2000 batch, is reportedly going strong. Despite being seperated by continents and the atlantic ocean. (keep watching this space for updates)

But from the thick smoke that seems to be coming out of the rumour mills, it can only be inferred that the cotton balls and the match sticks are doomed to end in a blaze of glory....

Exhausted and signing off
Ithikkara Pakki
Special correspondent

ക്രിക്കറ്റ്‌ പുരാണം

2006-11-24T18:33:00.000+12:00

ഒരു സാധാരണ Software Engineer ടെ അവകാശവും അവിഭാജ്യ അവയവവുമാണ്‌ കുടവയറ്‌ എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ആറുമാസത്തില്‍ കൂടുതല്‍ ഈ ഫീല്‍ഡില്‍ എക്സ്‌പീരിയന്‍സ്‌ ഉള്ള ആരും നിഷേധിക്കനിടയില്ല. അന്‍സാറിനോടെങ്ങാനും വയറുനോക്കി "അന്‍സാറേ വയറൊക്കെ ചാടിയല്ലോ" എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ കുടവയറും തിരുമ്മി അന്‍സാറുപറയും "എക്സ്‌പീരിയന്‍സാണു മോനേ".

ഞങ്ങളും സാമാന്യം എക്സ്‌പീരിയന്‍സ്‌ ഉള്ള വെറും സാധാരണ software Engineers ആയിരുന്നു. കുടവയറ്‌ അതിന്റെ ശൈശവ, ബാല്യ, കൌമാരങ്ങള്‍ കടന്ന്‌ എക്സ്‌പീരിയന്‍സിനെയും കവച്ചു വച്ച്‌ ഒരൊത്ത കുടവയറായി മാറും എന്ന നില വന്നപ്പോഴാണ്‌ ഞങ്ങള്‍ അത്‌ കുറക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌ ആലോചിച്ച്‌ തുടങ്ങിയത്‌. ജിം, ജോഗിംഗ്‌ തുടങ്ങിയ options ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അത്‌ ബോറാണ്‌ എന്ന assumptionല്‍ ഞങ്ങള്‍ ക്രിക്കറ്റില്‍ അഭയം പ്രാപിച്ചു.

ഞങ്ങള്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍, ജോസ്‌, പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ജൂണിയേര്‍സ്‌ ആണെങ്കിലും കുറച്ച്‌ "എക്സ്‌പീരിയന്‍സ്‌" കൂടുതലുള്ള കെ.വി കൂര, പിന്നെ അത്രക്ക്‌ അങ്ങോട്ട്‌ "എക്സ്‌പീരിയന്‍സ്‌" കൂടുതലെന്നു പറയാനില്ലാത്ത (എന്നാലും എപ്പോഴാ ഉണ്ടാവുന്നതെന്നു പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ) സുബിന്‍, മട്ടന്‍. സത്യം പറയാമല്ലോ ബാറ്റും ബോളും വാങ്ങാന്‍ ഉത്സാഹിച്ചത്‌ ജൂണിയേര്‍സ്‌ തന്നെയണ്‌. ശനിയും ഞായറുമാണ്‌ കളി. ഡൊംളൂറ്‍ ഗവണ്‍മന്റ്‌ സ്കൂളിന്റെ ഗ്രൌണ്ടിലാണ്‌ കളി. ഠ വട്ടത്തില്‍ ഒരു ഗ്രൌണ്ടും അതില്‍ തന്നെ അഞ്ചെട്ട്‌ പിച്ചും. അതില്‍ ഒരു പിച്ചില്‍ ഞങ്ങളും. അതൊക്കെപ്പൊട്ടെ അതിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഓരൊ അവന്‍മാര്‌ football ളും ഉരുട്ടിക്കൊണ്ട്‌. അങ്ങനെക്കെയാണെങ്കിലും ക്രിക്കറ്റുകളി week endലെ അനിവാര്യ ഘടകമായി തുടര്‍ന്നു ഒരു രണ്ടുമൂന്നാഴ്ച.

വീണിടം വിഷ്ണുലോകം എന്ന ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നിതിനാല്‍ ഞങ്ങളുടെ ബാച്ചുകാര്‍ കമ്പനി മാറുന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌ ചിന്തിച്ച്‌ തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളായിരുന്നു. പക്ഷേ ചില ജൂണിയേര്‍സ്‌ അങ്ങിനെയായിരുന്നില്ല. അവന്‍മാര്‍ പതുക്കെ Walk In ന്‌ പോകാനും ടെസ്റ്റുകള്‍ attend ചെയ്യനുമൊക്കെ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പിന്നെ ചിലര്‍ ഉറക്കത്തിനൊപ്പം ക്രിക്കറ്റിനെ തൂക്കിനോക്കി കിടക്കപ്പായില്‍ ചുരുണ്ടു കൂടി. എന്തിനധികം പറയുന്നു. കളിക്കാന്‍ ആളില്ലാതായി.

ഞാന്‍ ഒരു പഴയകളിക്കാരനും സീനിയറുമായ ജിതിനെ വിളിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. കേട്ടപാതി കേള്‍ക്കാത്ത്പാതി ജിതിന്‍ റെഡി. അങ്ങിനെ ഞാനും ജോസും ജിതിനും സുബിനും മാത്രമായി റെഗുലറ്‍ കളിക്കാര്‍. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ ജോസിന്റെ ഭീഷ്മശപഥം. ആഷസും ഇന്ത്യയുടെ സൌത്ത്‌ ആഫ്രിക്കന്‍ പര്യടനവും കഴിയാതെ പുള്ളി ഇനി കളിക്കളത്തിലേക്കില്ലപോലും. അതിന്റെ ഇടയില്‍ ഒരു പുതിയ ഡെവലപ്പ്‌മന്റ്‌ . ജിതിന്‌ ബൌള്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍ കയ്യ്‌മുട്ടിന്‌ ഒരു വേദന.

അന്ന്‌ വൈകുന്നേരം ജിതിന്‍ ഡോക്ടറെ കണ്ടു. ഡോക്ടര്‍ ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം പറഞ്ഞു. ജിതിന്‌ ""ടെന്നിസ്‌ എല്‍ബൊ" ആണത്രെ. രണ്ടുമാസം വിശ്രമം വേണ്ടിവരും. കളിക്കുവാന്‍ ഞാനും സുബിനും ബാക്കി.

Off the editor's Desk

2006-11-22T04:57:00.000+12:00

Ever since i read that mail on the first online edition of Paashaanam I had wanted to make a real contribution. And i told myself the first post will be something straight from my heart. And i lay in bed thinking....my brain cells firing left right and center..shall i write about...mmm..

the computer in room number 214....nahh....not suitable for family audiences who will read this blog..
the exploits of one mister GSP...naahhh...not at all suitable
........nah.....nah...and a lot more NAHs later...

I was about to give up when the image of the first issue of Paashaanam which went out among the back benches on a boring afternoon came alive ...a white page torn out of a notebook...black heading embossed by Sreejith and TP ... provocative slander brought to life by Choppi and Joju....mmmmm....Nostalgia :-)

It was the first election (involving campus politics!!!!) in MEC and everyone was excited...the SFI on the one side..the KSU which was non existent...the "students against campus politics" on the third...the MES-ians on the fourth...and the innocent guys from the MH caught in the middle....Caught between a rock and 4 hard places, guys who never wanted the limelight were forced to use the freedom of expression and free press granted in the Indian constituion and thus was born Paashaanam...with a hard hitting cover story on the "Lady tigers" who were out to maul the SFI...Paashaanam edition 1 was a roaring hit....and then it all came back to me....

Paashanam was never intended as a hard hitting mouthpiece of journalistic principles...It was more to be in the yellow colours of Manorama/Mathrubhumi..promoting hearsay and with the aim of attaining the Perfect yellow...thus replacing "Crime" once and for all from the Mallu mindset...And thus with the road ahead now lighting up ahead of me...i embark on this adventure at great personal risk...

I am humbled by the power that has been vested in me and it shall be my honest endeavour to hold close to my heart whatever this online edition stands for...But journalism sometimes has its price to pay and given the inherent risks involved as evident from the frequent beatings that my friends at Crime suffer...i will be writing under a pseudonym...
and to know what that is tune in to this blog and read "Cotton ball and Match stick" that follows this soon...

Genral guidance - Due to the technical limitations within the English language, we will some times be forced to use "Manglish". When the Intended recipient is percieved to be a really serious threats, the actual identity may not be disclosed. Please feel free to discuss on the comments section with fellow readers and the author to arrive at a conclusion

By Special Correspondent

ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്ന് ഒരു കഥ

2006-11-18T19:33:00.000+12:00

കോളേജ്‌ ആര്‍ട്സിനോടനുബന്ധിച്ച്‌ കഥയെഴുത്തു മത്സരങ്ങള്‍ നടത്താറുണ്ട്‌.കഥയെഴുത്തിന്റെ പേരില്‍ ഒരു Hour അതിന്റെ ക്ഷീണം തീര്‍ക്കാന്‍ Another Hour. ചുരുക്കത്തില്‍ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്‌ ക്ളാസ്സില്‍ കേറുകയേ വേണ്ട. Duty leave കിട്ടുകയും ചെയ്യും. അങ്ങിനെ ഒരു loophole ഉള്ളതിനാല്‍ കോളേജിലെ പക്കാ പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍ ഒഴിച്ചുള്ള എല്ലാവരും പ്രസ്തുത മത്സരങ്ങളില്‍ പങ്കെടുത്തു പോന്നു. കഥാരചനയില്‍ മാത്രമല്ല കവിതാരചന, ഉപന്യാസം തുടങ്ങിയവയിലും. വിഷയങ്ങളോ എന്തിനൂ ഭാഷപോലുമോ ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഒരു പ്രസ്നമായിരുന്നില്ല. ഈ കഥ പറയുന്ന ഞാന്‍ ഇംഗ്ളിഷില്‍ കവിതയെഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്നു പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ സംഗതിയുടെ കിടപ്പ്‌ പിടികിട്ടുമല്ലോ.

ഞാന്‍ First year ആയിരുന്നപ്പോഴും പതിവുപോലെ കഥാരചനാ മത്സരം നടന്നു. സര്‍ഗവേദന കടിച്ചമര്‍ത്തി കഥയെഴുതാന്‍ മുട്ടിനില്‍ക്കുന്ന ഒരുപറ്റം യുവാക്കളെ ഞാന്‍ അവിടെക്കണ്ടു. യുവതികളെയും. അക്കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു കഥാകാരന്റെ കഥ അയാളുടെ അനുവാദമില്ലാതെ ഞാനിവിടെ പ്രസിധീകരിക്കട്ടെ. കഥയുടെ വിഷയം "വഴിയോരക്കാഴ്ചകള്‍".
കഥ ഇങ്ങനെയാണ്‌.

"ഏറണാകുളം എം.ജി റോഡിലെ കാഴ്ചകളാണ്‌ ഞാന്‍ എഴുതുന്നത്‌. സമയം 5.50 p.m
ആണുങ്ങള്‍= 52
പെണ്ണുംങ്ങള്‍ =37
കാറുകള്‍ = 29
ബൈക്ക്‌ =64
പശു =4
കാക്ക=13
.........................
........................... ".
അവസാനം ഇഷ്ടന്‍ ഇങ്ങനെ കണ്‍ക്ലൂഡ്‌ ചെയ്തു.
"ഇനിയും ഒരുപാട്‌ കാഴ്ചകള്‍ അവിടിയുണ്ടായിരുന്നു. അതൊന്നും വിവരിക്കുവാന്‍ സമയം ഇല്ലാത്തതിനാന്‍ നിര്‍ത്തുന്നു. "
----------------------------The End--------------------------

(by ജോജൂ)

H O D ഇന്റെര്‍നെറ്റില്‍

2006-11-14T21:14:00.000+12:00

കഥ ഇതുവരെ
ഹോസ്റ്റലില്‍ Internetഎത്തിയതിന്റെ പിറ്റേന്നു മുതല്‍ ബഹുമാനപ്പെട്ട HOD അതുപയോഗിച്ച്‌ എപ്രകാരം കാശുണ്ടാക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഗവേഷണം ആരംഭിച്ചു. സംരംഭത്തില്‍ പാര്‍ട്‌നര്‍ ആയിരുന്ന ചാത്തന്റെ കമ്പ്യുട്ടര്‍ ആയിരുന്നു മൂപ്പരുടെ പരീക്ഷണശാല. ഹോസ്റ്റലിലെ ഏതോ ഒരു പ്രഭാതം. സമയം എട്ടെട്ടര. തേജൂഭായി 350/- രൂപക്ക്‌ സ്വന്തം മൊബൈല്‍ റീചാര്‍ജ്‌ ചെയ്തു.(തുടര്‍ന്നു വായിക്കുക)

അതെ ദിവസം രാത്രി HOD തന്റെ ഗവേഷണം പുനരാരംഭിച്ചു. ഇന്റെര്‍നെറ്റിന്റെ ആത്മാവിലൂടെ അയാള്‍ സഞ്ചരിച്ചു. ലിങ്കുകളില്‍നിന്ന്‌ ലിങ്കുകളിലേക്ക്‌......

പെട്ടന്ന്‌ ഏതോ ഒരു സൈറ്റിന്റെ ഏതോ ഒരു ലിങ്ക്‌ ഓപ്പണ്‍ ആയി. കൂടെ ഒരു pop up windowയും . അതിലെ ഒരു മെസ്സേജ്‌ HODയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. "താങ്കള്‍ ഈ സൈറ്റിന്റെ 1000001 -ആമത്തെ visitor ആണ്‌. 5000/- രൂപയുടെ ഒരു സമ്മാനം താങ്കളെ കാത്തിരിക്കുന്നു." കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്ക്‌ ബന്ധപ്പെടുവാന്‍ ഒരു ടോള്‍ ഫ്രീ നമ്പരും കൊടുത്തിരുന്നു.

ഓസിനു കിട്ടിയാല്‍ ആസിഡും കുടിക്കുന്നവനല്ലേ മലയാളി. HOD യും അങ്ങിനെ തന്നെ. പുള്ളിക്കാരന്‍ തേജൂഭായിയുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ഓടി.
"മാന്‍... എനിക്കു നിണ്റ്റെ മൊബൈല്‍ ഒന്നു വേണം, ഒരു അയ്യായിരത്തിന്റെ കോളുണ്ട്‌"
തേജൂഭായി ഫോണ്‍ കൊടുത്തു.

വിവരമറിഞ്ഞ്‌ ഡെസ്പിയന്‍ ഗാങ്ങ്‌ മുഴുവന്‍ HOD യുടെ പുറകെ കൂടി അകൈതവമായ പ്രോത്സാഹനവും പിന്തുണയും പ്രഖ്യാപിച്ചു. സൈറ്റില്‍ കണ്ട റ്റൊള്‍ ഫ്രീ നമ്പരിലേക്ക്‌ HOD വിളിച്ചു. അമേരിക്കയിലേക്കാണ്‌ വിളി എന്നോര്‍ക്കണം. ഒരു മദാമ്മയാണ്‌ ഫോണ്‍ എടുത്തത്‌. അവരെന്തൊക്കെയോ ഇംഗ്ളീഷില്‍ ഇങ്ങോട്ടും HOD എന്തൊക്കെയോ ഇംഗ്ളീഷില്‍ അങ്ങോട്ടും പറഞ്ഞു. എന്തിനധികം പറയുന്നു രണ്ടു കൂട്ടര്‍ക്കും ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല. എന്നു മാത്രമല്ല HOD യുടെ അഭിമാനത്തിന്‌ ക്ഷതം ഏല്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌ ആ മൂധേവി മദാമ്മ ഫോണ്‍ ഇംഗ്ളീഷ്‌ അറിയാവുന്ന ആര്‍ക്കെങ്കിലും കൊടുക്കാന്‍ പറയുകയും ചെയ്തു.

HOD വീണ്ടും തേജൂഭായിയുടെ അടുത്തേക്കോടി. പിന്നെ തേജുഭായി മദാമ്മയുമായി സംസാരിച്ച്‌ കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി. പ്രസ്തുത സമ്മാനം ഒരു ഗിഫ്റ്റ്‌ വൌച്ചര്‍ ആണ്‌.അമേരിക്കയിലെ ഏതിക്കെയോ സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണുവാനുള്ള ഒരു പാക്കേജ്‌ ഉണ്ടത്രെ. അന്‍പതിനായിരം അറുപതിനായിരം ചിലവുവരുമതിന്‌. HOD അത്‌ സ്വന്തം പോക്കറ്റില്‍ നിന്നെടുക്കണം. അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ ഗിഫ്റ്റ്‌ വൌച്ചര്‍ പ്രകാരം അയ്യായിരം കിഴിവ്‌ കിട്ടും.

ഊജ്വല സമ്മാനം.

എന്തോ പോയ അണ്ണാനെപ്പോലെ HOD ഇരുന്നു.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌ തേജൂഭായി മൊബൈല്‍ ബാലന്‍സ്‌ ചെക്ക്‌ ചെയ്തു. മൂന്നു രൂപാ അന്‍പത്‌ പൈസ. അമേരിക്കയിലുള്ളവര്‍ക്കു മാത്രമേ ടോള്‍ ഫ്രീ ആയിരുന്നുള്ളൂ

(by ജോജൂ)

വളരെ ശാന്തമായ്‌ ഒരാള്‍...........

2006-11-14T01:13:00.000+12:00

ട്ര്‌ണിം.......ട്ര്‌ണിം.......ട്ര്‌ണിം...........
ഹോസ്റ്റല്‍ ഫോണ്‍ റിംഗ്‌ ചെയ്യുന്നു.
കുഞ്ഞിരാമന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു.
"ഹലോ"
"ഹലോ ഹോസ്റ്റല്‍ അല്ലേ"
"അതേ"
"പ്രവീണിനെ ഒന്നു കിട്ടുമോ"
"ഇതാരാണ്‌"
"അമ്മയാണ്‌"
"ഏതു ബാച്ചിലെ പ്രവീണിനെയാ... "
"സെക്കന്‍ഡ്‌ ഇയറിലെ..... "
സെക്കന്‍ഡ്‌ ഇയറില്‍ പ്രവീണൊ? ആരാപ്പാ അത്‌
"സെക്കന്‍ഡ്‌ ഇയറില്‍ പ്രവീണ്‍ ഇല്ലല്ലോ, ഞാന്‍ ഇവിടെ മെസ്സ്‌ കമ്മിറ്റിയിലുള്ളതാ, ഞാനും സെക്കന്‍ഡ്‌ ഇയറാ. അങ്ങിനെ ഒരു പ്രവീണ്‍ ഇവിടെ ഇല്ല"

പിന്നീടൊരിക്കല്‍

ട്ര്‌ണിം.......ട്ര്‌ണിം.......ട്ര്‌ണിം...........
ഹോസ്റ്റല്‍ ഫോണ്‍ റിംഗ്‌ ചെയ്യുന്നു.
"ഹലോ"
"ഈ ശാന്തം എന്നു വിളിക്കുന്ന പ്രവീണിനെ ഒന്നു കിട്ടുമോ"
Phone is on hold
"ശാന്തം ഫോണ്‍.......ശാന്തം ഫോണ്‍........." ഹോസ്റ്റല്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു.

(by ജോജൂ)

ഭീകരറാഗിങ്ങിന്റെ മധുരസ്മരണകള്‍

2006-11-08T21:47:00.000+12:00

അന്നേതോ അവധി ദിവസമായിരുന്നു. ജോജോ(വാര്‍ഡന്‍)ഹോസ്റ്റലില്‍ ഇല്ല. ഞങ്ങള്‍ first years നെഞ്ചിടിപ്പു കൂടാന്‍ വേറേ വല്ലതും വേണൊ. second years ഉം Third years ഉം കുറവായിരുന്നു. study leave ഓ മറ്റോ ആയിരുന്നിരിക്കണം. ചുരുക്കത്തില്‍ Fourth Years നെ മാത്രം പേടിച്ചാല്‍ മതി.
എല്ലാബാച്ചുകാര്‍ക്കും തങ്ങളുടെ Fourth Years നെ കുറിച്ച്‌ നൂറു നാവാണ്‌. ആരോമലിന്റെ ഒക്കെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "ഇതു വല്ലതുമാണോ Fourth Years........ഞങ്ങളുടെ Fourth years അല്ലേ..... .........". ഞങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങിനെ തന്നെ. ഞങ്ങളുടെ Fourth Years ആണ്‌ Fourth years. ഞങ്ങളുടെ Fourth years പൊതുവെ നല്ല ഉയരമുള്ളവരും അതിനൊത്ത അല്ലെങ്കില്‍ അതില്‍ കൂടുതല്‍ വണ്ണമുള്ളവരും ആയ ആജാനു ബാഹുക്കള്‍ ആയിരുന്നു. സമാധാനപ്രിയരെങ്കിലും എല്ലാവിധ അലമ്പിനും നേതൃത്വം നല്‍കുന്നവരും സര്‍വോപരി എന്തിനും പോന്നവരും ഒന്നിനും മടിക്കാത്തവരും ആയിരുന്നു.
സീനിയേര്‍സിന്റെ assignment എഴുതിക്കൊടുത്തും മെസ്സില്‍ വെള്ളം എടുത്തുകൊടുത്തും പകല്‍ കഴിഞ്ഞു. സമയം ആറാറരയായി. സന്ധ്യമയങ്ങി.

"ദൈവമേ Fourth years"
ബേഡി, സമീല്‍, തബല, റിജോ തുടങ്ങി അഞ്ചാറു പേര്‍........മന്ദം.......മന്ദം......

എന്താ സംഗതി.........ഞങ്ങളെ തല്ലാന്‍ പോവുകയാണ്‌. "നിങ്ങളെ തല്ലാന്‍ ഞങ്ങളെ അനുവദിച്ചില്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങളും ഞങ്ങളൂം തമ്മില്‍ ഒരു ബന്ധവും ഉണ്ടായിരിക്കയില്ല" അവര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. തല്ലു കിട്ടിയാലെന്താ ഫോര്‍ത്തിയെര്‍സുമായി നല്ല ബന്ധം ഉണ്ടാക്കിയാല്‍ second years ന്റെയും Third years സിന്റെയും മുന്‍പില്‍ ഞെളിഞ്ഞു നടക്കമല്ലോ എന്നു മനപ്പായസമുണ്ട ഞങ്ങളാകട്ടെ വരും വരായ്കകള്‍ നോക്കാതെ തല്ലുകൊണ്ടേക്കാം എന്നു സമ്മതിച്ചു.

Corridor നു നെരേയുള്ള റൂം ആണ്‌ എന്റെത്‌. അതുകൊണ്ട്‌ സീനിയെര്‍സിന്‌ എന്റെ റൂം അത്ര പന്തിയല്ല. safe അല്ലാത്രെ. കിഴക്കേ അറ്റത്തുള്ള പമ്മന്‍, ഗുണ്ടാച്ചി, അക്രു, ഏലിയാസ്‌ ഇവരുടെയൊക്കെ മുറികളാണ്‌ അവര്‍ക്കു പ്രിയം. ആരെങ്കിലും വന്നാല്‍ തന്നെ ബാല്‍കണിയിലൂടെ രക്ഷപെടാം.
ഇത്തവണ കലാപരിപാടികള്‍ അരങ്ങേറുന്നത്‌ പമ്മന്റെ മുറിയിലാണ്‌. രണ്ടൊ മൂന്നോ പേരുടെ ബാച്ചിനെ അവര്‍ വിളിക്കും. പോവുക, തല്ലു കൊള്ളുക, തിരിച്ചു പോരുക. കന്‍ഫ്യുഷന്റെ പ്രസ്നം ഉദിക്കുന്നില്ല.
മുന്‍പോട്ടുപോയ ബേഡി reverse എടുത്ത്‌ എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്നു.
"എടാ..... ആരെങ്കിലും വന്നാല്‍ സിഗ്നല്‍ തരണം"
ഉത്തരവ്‌ സിരശ്ശാവഹിക്കാമെന്ന്‌ ഞാന്‍ തലയാട്ടി.
പിന്നെ പമ്മന്റെ റൂമില്‍ നിന്നും അടിയുടെ ഒച്ചയും വിലാപങ്ങളും പല്ലുകടിയും ഞാന്‍ കേട്ടു.

ബാച്ചീലെ ഒട്ടു മുക്കാലും പോയിതല്ലുകൊണ്ടു. ഞാനും പാണ്ടിയും ഉള്‍പ്പെടെ നാലഞ്ചു പേര്‍ മാത്രം ബാക്കി. ബേഡിക്കു വേണ്ടി ചാരപ്പണി ചെയ്ത എന്നെ മര്‍ദ്ദനത്തില്‍ നിന്നെ ഒഴിവാക്കിയേക്കും എന്ന്‌ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചു. നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതു പോലല്ലല്ലോ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിക്കുക. എന്നെ അവര്‍ ഒഴിവാക്കിയില്ല. ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേരെയും അവര്‍ ഒരുമിച്ച്‌ തല്ലാന്‍ വിളിച്ചു.
ഞങ്ങള്‍ പമ്മന്റെ റൂമില്‍ ചെന്നു. അകത്തു കടന്നു. വാതില്‍ അടഞ്ഞു. ബള്‍ബിനു മുകളില്‍ ചുവന്ന തോര്‍ത്ത്‌ വിരിച്ചിരുന്നു. ഒരുമാതിരി അരണ്ട ചുവന്ന വെളിച്ചം. മൊത്തത്തില്‍ ഒരു ഭീകരാന്തരീക്ഷം. ഞങ്ങളൊട്‌ ഭിത്തിയോടു ചേര്‍ന്ന്‌ പുറം തിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്താണ്‌ പുറകില്‍ സംഭവിക്കുന്നതെന്നോ എന്താന്‌ സംഭവിക്കന്‍ പോകുന്നതെന്നോ ഒരു നിശ്ചയവും ഇല്ല.
അതിനിടയില്‍ സീനിയെര്‍സിന്റെ വക ചില അടക്കം പറച്ചിലുകല്‍. "അടി കൊണ്ട്‌ അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണടപൊട്ടി, കണ്ണ്‌ മുറിഞ്ഞു, ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോയീ" എന്നൊക്കെ.
അവര്‍ പാണ്ടിയെ തല്ലാന്‍ വിളിച്ചു. തെറിവിളിയും ആക്രോശങ്ങളും. പാണ്ടി അലറിക്കരഞ്ഞു. താനൊരു പാവമാണെന്നും കാണുന്ന പോലൊന്നുമല്ലന്നും തമിഴ്‌ ചുവയുള്ള മലയാളത്തില്‍ പാണ്ടി പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. പിന്നെ അടിയുടെ ഒച്ചകള്‍....... പാണ്ടിയുടെ കരച്ചില്‍......കരഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ പാണ്ടി റൂം വിട്ടു പോയി. ഒന്നും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും എല്ലാം ഞങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എന്റെ ഊഴമായി. സീനിയേര്‍സ്‌ നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നു. ആരുതല്ലണം എന്ന്‌ എന്നോടുചോദിച്ചു. കൂട്ടത്തില്‍ ഏറ്റവും ചെറിയ സമീല്‍ തല്ലില്ലോട്ടെ എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. സീനിയെര്‍സ്‌ തല്ലാന്‍ റെഡിയായിക്കഴിഞ്ഞു. ബേഡിയുടെ കയ്യില്‍ ഊരിപ്പിടിച്ച രണ്ടു ചെരുപ്പുകള്‍. സമില്‍ എണ്റ്റെ കോളറിനു പിടിച്ചു. ഞാന്‍ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചു. തെറിവിളികള്‍...സമീല്‍ എന്നെ കോളറിനു പിടിച്ചു കുലുക്കി. വീണ്ടും അടിയുടെ ഒച്ചകള്‍.

പക്ഷേ ഒച്ചമാത്രം. ഞാന്‍ കണ്ണുതുറന്നു. ബേഡി ചെരുപ്പുകള്‍ തമ്മില്‍ കൂട്ടിയടിച്ചും ബാക്കിയുള്ളവര്‍ കൈകള്‍ തമ്മില്‍ കൂട്ടിയിടിച്ചും ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്നു. സമീല്‍ അപ്പോഴും എന്നെ പിടിച്ചു കുലുക്കുകയായിരുന്നു. കുലുക്കല്‍ അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ എന്നോട്‌ കരഞ്ഞോളാന്‍ പറഞ്ഞു. കരഞ്ഞുകോണ്ട്‌ ഞാന്‍ അക്രുവിന്റെ റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ എല്ലാവരുമുണ്ട്‌, കണ്ണടപ്പൊട്ടി ആശുപത്രിയില്‍ അത്യാസന്ന നിലയിലായിരുന്ന അരവിന്ദ്‌ ഉള്‍പ്പെടെ എല്ലാവരും, ചിരിച്ചുകൊണ്ട്‌.
എല്ലാം വെറും ഡെമോ.
-ജോജു

കോഫിയും കോഫീബൈറ്റും

2006-11-05T20:59:00.000+12:00

ഞങ്ങള്‍ Domlur ല്‍ താവസിക്കുന്ന സമയം. ഞാനും കൊള്ളിയും കൂടെ ഒരു ഞായറാഴ്ച വൈകുന്നെരം കാപ്പികുടിക്കന്‍ ഇറങ്ങി. ശ്രീനിധി സാഗര്‍ എന്നു പേരുള്ള ഒരു കന്നട ഹോട്ടലായുരുന്നു ഞങ്ങളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാപ്പികുടി സങ്കേതം. കാപ്പി order ചെയ്തു. കാപ്പി കിട്ടിയപ്പോള്‍ മുതല്‍ കൊള്ളി ഭയങ്കര ആലോചന.
"എന്താടാ ആലോചിക്കുന്നത്‌??!"
"അതേ... ഈ കാപ്പിക്ക്‌ ഏതോ മുട്ടായീടെ ടേസ്റ്റ്‌"
"കോഫീബൈറ്റിണ്റ്റെ ആയിരിക്കും"
"തന്നെ...തന്നെ....കോഫീബൈറ്റ്‌ തന്നെ". കൊള്ളിക്ക്‌ സന്തോഷമായി.
എന്നാലും പുള്ളിക്കാരന്‌ സമാധാനമായില്ല........പിന്നെയും ആലോചന..........
"എന്നാലും മുട്ടായീടെ ടേസ്റ്റ്‌ എങ്ങനെ കാപ്പിക്കു വന്നു??"
പിന്നെ കോഫീബൈറ്റിനെന്താ ചായയുടെ ടേസ്റ്റ്‌ വേണൊ???!!!!!!!!!!!

പാഷാണം ഓണ്‍ലൈന്‍(paashaanam online)

2006-10-31T20:48:00.000+12:00

Hi all,

ഒരു പണിയും ഇല്ലാതെ പതിവുപോലെ ഓഫീസില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ കിരണിണ്റ്റെ ബ്ളൊഗുകള്‍ വായിച്ചു തുടങ്ങുന്നത്‌. പിന്നെയെന്നോ ആരുടെയോ സ്ക്രാപ്‌ ബൂക്കില്‍ കേറിനോക്കിയപ്പോഴാണ്‌ ഏലിയാസ്‌ ശാന്തത്തിണ്റ്റെ ബ്ളൊഗിണ്റ്റെ ലിങ്ക്‌ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്‌ കണ്ടത്‌. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ നമ്മുടെ പഴയ "പാഷാണം" ഓര്‍മ്മവന്നത്‌. ഒട്ടുമിക്കവരും സോഫ്റ്റുവെയര്‍ എങ്ങിനീയര്‍മാരും അതില്‍ ചിലരെങ്കിലും എന്നെപ്പോലെ (client site ല്‍ പോലും) പണികിട്ടാതെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരും ആയതുകൊണ്ട്‌ പാഷാണത്തിണ്റ്റെ ഒരു online version ആവശ്യമായിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും കൂടെ ഒന്നാഞ്ഞു പിടിച്ചാല്‍ നമുക്ക്‌ പാരവെച്ചും പരദൂഷണം പറഞ്ഞും ചൊറിഞ്ഞും കടിച്ചും ഒഴിവുവേളകള്‍ ആനന്ദകരമാക്കാം. (പണിയുള്ളവര്‍ക്കു ഇതു ബാധകമല്ല)
എന്ന് സ്വന്തം
ജോജു